«Περίμενα για χρόνια το σωστό timing»
Αν με ρωτούσες στα 25 μου πώς φανταζόμουν τη ζωή μου, θα σου έλεγα ότι μέχρι τα 35 θα είχα παντρευτεί, θα είχα δύο παιδιά και ένα σπίτι γεμάτο φωνές και παιχνίδια.
Η ζωή, όμως, είχε άλλα σχέδια.
Είχα σχέσεις, κάποιες σοβαρές, κάποιες λιγότερο σοβαρές. Υπήρξαν άνθρωποι που αγάπησα και άνθρωποι που πίστεψα ότι θα μείνουν για πάντα. Κανείς, όμως, δεν ήταν τελικά ο άνθρωπος με τον οποίο απέκτησα παιδί.
Κάποια στιγμή βρέθηκα στα 38 μου χρόνια και συνειδητοποίησα ότι περίμενα συνεχώς. Περίμενα τον κατάλληλο σύντροφο. Περίμενα τη σωστή συγκυρία. Περίμενα να μπουν όλα στη θέση τους.
Και όσο περίμενα, ο χρόνος περνούσε.
«Η επιθυμία για παιδί ήταν πιο δυνατή από τον φόβο»
Δεν ξύπνησα ένα πρωί και πήρα την απόφαση μέσα σε πέντε λεπτά.
Προβληματίστηκα πολύ.
Σκέφτηκα τα οικονομικά. Σκέφτηκα τη μοναξιά. Σκέφτηκα τις δυσκολίες. Σκέφτηκα τι θα έλεγε ο κόσμος.
Πάνω απ' όλα, όμως, σκέφτηκα πόσο πολύ ήθελα να γίνω μητέρα.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι φοβόμουν περισσότερο το ενδεχόμενο να μην αποκτήσω ποτέ παιδί παρά τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζα ως single mom.
Εκείνη η συνειδητοποίηση άλλαξε τα πάντα.
«Οι αντιδράσεις δεν ήταν όλες θετικές»
Όταν ανακοίνωσα την απόφασή μου, άκουσα τα πάντα.
«Κι αν γνωρίσεις κάποιον αργότερα;»
«Δεν είναι δύσκολο να μεγαλώσεις ένα παιδί μόνη σου;»
«Το παιδί δεν χρειάζεται και πατέρα;»
Κάποιοι με στήριξαν από την πρώτη στιγμή. Άλλοι προσπάθησαν να με μεταπείσουν.
Δεν τους κατηγορώ. Οι περισσότεροι ανησυχούσαν πραγματικά για μένα.
Όμως εγώ είχα ήδη πάρει την απόφασή μου.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωθα ότι δεν ακολουθούσα τις προσδοκίες των άλλων, αλλά τη δική μου καρδιά.
«Όταν γεννήθηκε το παιδί μου, όλα απέκτησαν άλλο νόημα»
Δεν θα ωραιοποιήσω την κατάσταση.
Οι πρώτοι μήνες ήταν δύσκολοι.
Υπήρχαν βράδια που ήμουν εξαντλημένη. Υπήρχαν στιγμές που έκλαιγα από την κούραση. Υπήρχαν φορές που θα ήθελα να έχω κάποιον δίπλα μου να αναλάβει έστω μία ώρα το μωρό για να ξεκουραστώ.
Όμως, υπήρχαν και στιγμές που ένιωθα πιο ευτυχισμένη από ποτέ.
Το πρώτο χαμόγελο.
Η πρώτη αγκαλιά.
Η πρώτη φορά που άκουσα τη λέξη «μαμά».
Καμία δυσκολία δεν μπορούσε να συγκριθεί με αυτά τα συναισθήματα.
«Έμαθα πόσο δυνατή είμαι»
Πριν γίνω μητέρα, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσα πράγματα μπορώ να καταφέρω.
Έμαθα να οργανώνω τον χρόνο μου καλύτερα.
Έμαθα να ζητώ βοήθεια όταν τη χρειάζομαι.
Έμαθα να μην προσπαθώ να είμαι τέλεια.
Και κυρίως, έμαθα να εμπιστεύομαι τον εαυτό μου.
Ως μητέρες, συχνά αμφισβητούμε τις επιλογές μας. Αναρωτιόμαστε αν κάνουμε αρκετά, αν κάνουμε τα σωστά πράγματα, αν θα έπρεπε να είμαστε διαφορετικές.
Η μητρότητα με βοήθησε να σταματήσω να ψάχνω συνεχώς επιβεβαίωση από τους άλλους.
«Η οικογένεια δεν έχει μία μόνο μορφή»
Ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που πήρα είναι ότι η οικογένεια δεν ορίζεται από έναν συγκεκριμένο αριθμό ανθρώπων.
Η οικογένεια είναι οι σχέσεις που δημιουργούνται.
Είναι η αγάπη.
Είναι η φροντίδα.
Το παιδί μου μεγαλώνει γνωρίζοντας ότι το αγαπάω όσο τίποτα.
Έχει δίπλα του εμένα, τους παππούδες του, τις θείες του, φίλους που το λατρεύουν.
Έχει ένα ολόκληρο δίκτυο ανθρώπων που το στηρίζουν.
Και αυτό είναι που μετράει περισσότερο.
«Δεν μετάνιωσα ούτε μία στιγμή»
Σήμερα, αρκετά χρόνια μετά, μπορώ να πω με απόλυτη ειλικρίνεια ότι δεν μετάνιωσα ποτέ για την απόφασή μου.
Υπήρξαν δύσκολες μέρες; Φυσικά.
Υπήρξαν στιγμές αμφιβολίας; Εννοείται.
Αλλά δεν υπήρξε ούτε μία φορά που να σκέφτηκα ότι θα προτιμούσα να μην είχα γίνει μητέρα.
Αντίθετα, υπάρχουν φορές που σκέφτομαι πόσο κοντά έφτασα στο να αφήσω τον φόβο να καθορίσει τη ζωή μου.
Και νιώθω ευγνωμοσύνη που δεν το έκανα.
Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να πω σε κάθε γυναίκα που βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη απόφαση, είναι το εξής: η ζωή δεν ακολουθεί πάντα το σχέδιο που είχαμε φανταστεί.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει όμορφη.
Μερικές φορές, τα πιο σημαντικά κεφάλαια της ζωής μας ξεκινούν ακριβώς τη στιγμή που σταματάμε να περιμένουμε την τέλεια συνθήκη και αποφασίζουμε να προχωρήσουμε μπροστά!
