Η δική μου κόρη είναι 17 ετών και ερωτευμένη μέχρι τα αυτιά. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο δεκαπεντάχρονος γιος της κολλητής μου περνά ακριβώς την ίδια φάση. Κάπως έτσι βρεθήκαμε δύο μάνες να πίνουμε καφέ και να συγκρίνουμε... συμπτώματα, λες και τα παιδιά μας κόλλησαν κάποια εξωτική ίωση.
Το συμπέρασμα βγήκε γρήγορα. Δεν υπάρχει πιο δυνατή φυσική δύναμη από έναν ερωτευμένο έφηβο. Δεν τον σταματά ούτε η λογική, ούτε η κούραση, ούτε το διάβασμα, ούτε οι εξετάσεις, ούτε φυσικά οι συμβουλές της μαμάς. Αντίθετα, οι συμβουλές της μαμάς μάλλον λειτουργούν ως καύσιμο για να κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Ξαφνικά το σπίτι απέκτησε... ακόμα έναν κάτοικο!
Δεν ξέρω πώς γίνεται, αλλά ενώ η κόρη μου είναι μέσα στο σπίτι, έχω την αίσθηση ότι μένει και κάποιος άλλος μαζί μας. Το κινητό της δεν σταματά να χτυπά. Ένα μήνυμα. Ένα χαμόγελο. Άλλο ένα μήνυμα. Ένα βλέμμα στο ταβάνι. Ένα γέλιο μόνη της. Ένα τραγούδι που ξαφνικά έχει αποκτήσει βαθύ νόημα. Ένα «μαμά, πώς σου φαίνονται αυτά τα σκουλαρίκια;». Εγώ φυσικά ξέρω ότι δεν με ρωτάει επειδή ξαφνικά εκτίμησε το αισθητικό μου κριτήριο. Με ρωτάει επειδή κάποιος συγκεκριμένος πρόκειται να τη δει.
Το πιο αστείο είναι ότι προσπαθεί να δείχνει αδιάφορη. «Σιγά, μια βόλτα θα πάμε». Μια βόλτα για την οποία έχει δοκιμάσει έξι μπλούζες, τρία τζιν και δύο ζευγάρια παπούτσια. Εγώ κάθομαι στον καναπέ και προσποιούμαι ότι διαβάζω. Στην πραγματικότητα παρακολουθώ μια παράσταση που είναι πολύ πιο διασκεδαστική από οτιδήποτε παίζει στην τηλεόραση.
Από την άλλη πλευρά της πόλης υπάρχει κι ένας 15χρονος ερωτοχτυπημένος!
Κάθε φορά που μιλάω με την κολλητή μου γελάμε μέχρι δακρύων. Εκείνη έχει γιο 15 ετών. Μέχρι πέρυσι τον κυνηγούσε για να κάνει μπάνιο. Σήμερα κάνει δύο την ημέρα. Παλιά τον παρακαλούσε να αλλάξει μπλούζα. Τώρα τη ρωτάει αν το λευκό τον κάνει να φαίνεται πιο μαυρισμένος. Ψεκάζεται με άρωμα τόσο γενναιόδωρα που όταν φεύγει από το σπίτι, το άρωμα μένει μαζί μας για άλλη μία ώρα.
Η αγαπημένη μου ιστορία είναι όταν της είπε ότι «πετάγεται για λίγο έξω». Το «λίγο» κράτησε τέσσερις ώρες. Επέστρεψε χαμογελαστός, δεν αποκάλυψε τίποτα και όταν εκείνη τον ρώτησε πώς πέρασε, απάντησε με την κλασική μονολεκτική απάντηση όλων των εφήβων.
«Καλά».
Αυτό ήταν. Τέσσερις ώρες συμπυκνώθηκαν σε μία λέξη.
Το κινητό είναι πλέον προέκταση του χεριού της
Δεν θυμάμαι άλλη περίοδο της ζωής της που να κοίταζε τόσο συχνά το κινητό. Το αφήνει για να πιει νερό και το παίρνει μαζί της. Το αφήνει για να πάει στην κουζίνα και επιστρέφει τρέχοντας, λες και φοβάται ότι μέσα σε σαράντα δευτερόλεπτα χάθηκε η ευκαιρία της ζωής της.
Και φυσικά υπάρχουν οι στιγμές που χαμογελάει μόνη της. Εκεί είναι που εγώ θέλω απεγνωσμένα να ρωτήσω «τι έγραψε;». Αντί γι' αυτό, κρατιέμαι. Η αξιοπρέπεια μιας μαμάς με έφηβη κόρη μετριέται από το πόσες ερωτήσεις καταφέρνει να μην κάνει.
Το μεγαλύτερο λάθος είναι να υποτιμήσουμε όσα νιώθουν
Πολλοί μεγάλοι αντιμετωπίζουμε τον πρώτο έρωτα σαν κάτι χαριτωμένο. Λέμε «σιγά, παιδάκια είναι». Κι όμως, όταν βλέπω την κόρη μου, θυμάμαι ακριβώς πώς ένιωθα κι εγώ στην ηλικία της. Τότε όλα ήταν τεράστια. Μια καλημέρα μπορούσε να μου φτιάξει ολόκληρη την εβδομάδα. Μια καθυστέρηση σε ένα τηλεφώνημα μπορούσε να μου τη χαλάσει.
Ο δεκαπεντάχρονος φίλος της κόρης της κολλητής μου περνά ακριβώς τα ίδια. Μπορεί να είναι αγόρι, να προσπαθεί να δείχνει άνετος και ψύχραιμος, αλλά η μαμά του μού λέει ότι καταλαβαίνει τα πάντα από τον τρόπο που ανοίγει την πόρτα του σπιτιού. Αν μπει χαμογελώντας, όλα πήγαν καλά. Αν μπει σιωπηλός, καλύτερα να του αφήσει λίγο χρόνο πριν αρχίσει τις ερωτήσεις.
Κι εμείς οι μαμάδες κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλύτερα
Ανησυχούμε. Αναρωτιόμαστε αν θα πληγωθούν, αν θα απογοητευτούν, αν θα χάσουν το μυαλό τους λίγο παραπάνω από όσο πρέπει. Αναρωτιόμαστε αν θα διαβάσουν, αν θα κοιμηθούν, αν θα φάνε ή αν θα ζουν μόνο με μηνύματα, καρδούλες και τραγούδια.
Μετά όμως τους κοιτάζουμε καλύτερα. Βλέπουμε τη λάμψη στα μάτια τους. Βλέπουμε ότι γελάνε περισσότερο. Ότι προσέχουν τον εαυτό τους. Ότι αρχίζουν να ανακαλύπτουν ποιοι είναι και πώς θέλουν να τους βλέπουν οι άλλοι. Και τότε θυμόμαστε ότι κι εμείς κάποτε ήμασταν 17. Ή 15.
Η μόνη λύση είναι να είμαστε εκεί
Έχω καταλάβει ότι δεν μπορώ να προστατεύσω την κόρη μου από τον έρωτα. Ούτε η κολλητή μου μπορεί να προστατεύσει τον γιο της. Και ίσως αυτό να είναι το πιο σωστό. Ο πρώτος έρωτας είναι ένα από εκείνα τα μαθήματα που κανείς δεν μπορεί να σου διδάξει. Πρέπει να τα ζήσεις μόνος σου.
Εγώ θα συνεχίσω να κάνω πως δεν παρατηρώ ότι χαμογελάει κάθε φορά που ανάβει η οθόνη του κινητού της. Η κολλητή μου θα συνεχίσει να γελάει όταν ο γιος της βάζει περισσότερο άρωμα από τον πατέρα του. Κι εμείς οι δύο θα συνεχίσουμε να πίνουμε καφέ, να ανταλλάσσουμε ιστορίες και να διαπιστώνουμε ότι, τελικά, οι έφηβοι αλλάζουν, οι εποχές αλλάζουν, τα κινητά αλλάζουν, αλλά ο πρώτος έρωτας παραμένει ακριβώς ο ίδιος.
Και όσο κι αν προσπαθούμε να κρατήσουμε τα παιδιά μας λίγο ακόμα κοντά μας, υπάρχει μια αλήθεια που δεν αλλάζει ποτέ. Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με έναν ερωτευμένο έφηβο.
