Μέσα στην καθημερινότητα, όμως, με τις υποχρεώσεις, τα διαβάσματα, τις δραστηριότητες και τα όρια που χρειάζεται να θέσουν, δεν είναι πάντα εύκολο να σταθούν και να αναγνωρίσουν όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που κάνουν καλά τα παιδιά τους.
Εδώ έρχονται οι παππούδες και οι γιαγιάδες, οι οποίοι έχουν έναν διαφορετικό ρόλο στη ζωή των εγγονιών τους. Δεν χρειάζεται να ασχολούνται καθημερινά με το διάβασμα, τα γεύματα, τις δουλειές του σπιτιού ή την πειθαρχία. Έτσι, συχνά έχουν περισσότερο χρόνο και υπομονή για να απολαύσουν την παρέα των παιδιών και να τους προσφέρουν κάτι πολύτιμο: να τα κάνουν να πιστέψουν περισσότερο στον εαυτό τους.
Αυτό είναι, σύμφωνα με ειδικούς που μίλησαν στη HuffPost, ένα από τα σημαντικότερα πράγματα στα οποία οι παππούδες και οι γιαγιάδες μπορεί να είναι καλύτεροι ακόμη και από τους γονείς.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες είναι οι μεγαλύτεροι υποστηρικτές των εγγονιών τους
Οι παππούδες έχουν συχνά την ευκαιρία να βλέπουν τα εγγόνια τους μέσα από μια πιο χαλαρή και θετική ματιά. Δεν είναι εκείνοι που πρέπει να υπενθυμίσουν ότι το δωμάτιο χρειάζεται τακτοποίηση, να επιμείνουν να τελειώσει το διάβασμα ή να διορθώσουν κάθε μικρό λάθος. Μπορούν, λοιπόν, να επικεντρωθούν περισσότερο στα θετικά χαρακτηριστικά των παιδιών και να τους δείξουν ότι τα αποδέχονται όπως είναι.
Η θεραπεύτρια Jenny Liu εξηγεί ότι οι παππούδες έχουν το όμορφο προνόμιο να βλέπουν το καλύτερο στα εγγόνια τους. Τα παιδιά χρειάζονται ανθρώπους που θα λειτουργούν ως υποστηρικτές τους και θα αναγνωρίζουν τις καλές τους πλευρές, χωρίς να εστιάζουν διαρκώς σε όσα πρέπει να διορθώσουν.
Αυτή η στάση δεν σημαίνει ότι οι παππούδες πρέπει να συμφωνούν με ό,τι κάνουν τα εγγόνια τους. Σημαίνει ότι μπορούν να τους προσφέρουν έναν χώρο όπου αισθάνονται αποδεκτά, αγαπημένα και ικανά να δοκιμάσουν ξανά, ακόμη κι όταν αποτυγχάνουν.
Γιατί ο έπαινος μπορεί να ενισχύσει την αυτοπεποίθηση των παιδιών
Η θετική σχέση με τους παππούδες δεν περιορίζεται στις όμορφες στιγμές που περνούν μαζί. Σύμφωνα με την παιδοψυχολόγο Meghan Kanya, μια τέτοια σχέση μπορεί να συνδέεται με καλύτερες σχέσεις με τους συνομηλίκους, μεγαλύτερη συναισθηματική νοημοσύνη, ανάπτυξη πρακτικών δεξιοτήτων και περισσότερη πίστη στις προσωπικές τους δυνατότητες.
Όταν ένα παιδί ακούει συχνά ότι κάποιος πιστεύει σε αυτό, αρχίζει σταδιακά να βλέπει και το ίδιο τον εαυτό του με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη. Δεν φοβάται τόσο να κάνει λάθος, να δοκιμάσει κάτι καινούργιο ή να επιμείνει σε μια δύσκολη προσπάθεια.
Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί οι γονείς, χωρίς να το θέλουν, μπορεί να εστιάζουν περισσότερο σε όσα δεν πηγαίνουν καλά. Η κούραση, το άγχος και οι καθημερινές απαιτήσεις κάνουν πολλές φορές πιο εύκολο να παρατηρήσουμε μια αταξία ή μια άρνηση παρά μια μικρή προσπάθεια που αξίζει αναγνώριση.
Δεν έχει σημασία μόνο να επαινούμε τα παιδιά, αλλά και πώς το κάνουμε
Ωστόσο, δεν είναι όλοι οι έπαινοι εξίσου βοηθητικοί. Ο παιδοψυχίατρος Ross Goodwin επισημαίνει ότι είναι προτιμότερο να αναγνωρίζουμε την προσπάθεια και τη συμπεριφορά ενός παιδιού, αντί να περιοριζόμαστε σε γενικούς χαρακτηρισμούς ή στο ταλέντο του.
Για παράδειγμα, αντί να πούμε «είσαι πολύ έξυπνος», μπορούμε να του πούμε «συνέχισες να προσπαθείς, παρόλο που δυσκολεύτηκες». Με αυτόν τον τρόπο, το παιδί καταλαβαίνει ότι αξίζει να επιμένει και ότι η προσπάθειά του έχει σημασία, ακόμη κι όταν δεν πετυχαίνει αμέσως τον στόχο του.
Εξίσου σημαντικό είναι να αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά όπως:
- Την καλοσύνη του, όταν βοηθά ένα άλλο παιδί.
- Την ειλικρίνειά του, όταν παραδέχεται ένα λάθος.
- Το θάρρος του, όταν δοκιμάζει κάτι που το φοβίζει.
- Την υπομονή του, όταν δεν εγκαταλείπει μια δύσκολη προσπάθεια.
Ένας συγκεκριμένος και ειλικρινής έπαινος βοηθά το παιδί να καταλάβει τι ακριβώς έκανε καλά, αντί να ακούει απλώς ότι είναι «τέλειο» ή «το καλύτερο».
Η αγάπη και η αποδοχή έχουν οφέλη που διαρκούν
Η συναισθηματική υποστήριξη από τους παππούδες μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά της και στην ενήλικη ζωή.
Όταν ένα παιδί γνωρίζει ότι υπάρχει ένας άνθρωπος στον οποίο μπορεί να στραφεί χωρίς να φοβάται την κριτική, νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια. Αυτή η σταθερή υποστήριξη μπορεί να το βοηθήσει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με περισσότερη ανθεκτικότητα.
Δεν σημαίνει, φυσικά, ότι οι παππούδες πρέπει να αναλαμβάνουν τον ρόλο των γονιών ή να αποφεύγουν κάθε όριο. Η ισορροπία είναι απαραίτητη. Μπορούν να προσφέρουν αγάπη και ενθάρρυνση, σεβόμενοι παράλληλα τους κανόνες που έχουν θέσει οι γονείς.
Τι μπορούν να κρατήσουν οι γονείς από αυτή τη σχέση
Το σημαντικότερο μήνυμα δεν είναι ότι οι παππούδες αγαπούν περισσότερο τα παιδιά ή ότι οι γονείς δεν ξέρουν να τα ενθαρρύνουν. Είναι ότι τα παιδιά χρειάζονται στη ζωή τους περισσότερους από έναν ανθρώπους που τα κάνουν να αισθάνονται ικανά και σημαντικά.
Οι γονείς μπορούν να υιοθετήσουν αυτή τη στάση στην καθημερινότητά τους, παρατηρώντας λίγο περισσότερο τις μικρές προσπάθειες των παιδιών. Να αναγνωρίζουν όταν συνεργάζονται, όταν επιμένουν, όταν δείχνουν καλοσύνη, ακόμη κι αν αυτά θεωρούνται αυτονόητα.
Γιατί, τελικά, τα παιδιά δεν χρειάζονται μόνο ανθρώπους που θα τους δείχνουν πού κάνουν λάθος. Χρειάζονται και εκείνους που θα τους θυμίζουν πόσα μπορούν να καταφέρουν, ακόμη κι όταν τα ίδια αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους.
