Δείτε εδώ την ειδική έκδοση

Τα παιδιά μας δεν κάνουν πια παρέα. Πρέπει να «χωρίσουμε» κι εμείς;

Τα παιδιά μας δεν κάνουν πια παρέα. Πρέπει να «χωρίσουμε» κι εμείς;

Το μήνυμα έρχεται Παρασκευή απόγευμα. «Να έρθετε την Κυριακή να φάμε; Έχω καιρό να σας δω». Πριν προλάβεις να απαντήσεις, το παιδί σου ρωτάει ποιος θα είναι εκεί. Μόλις ακούει το όνομα του άλλοτε κολλητού του, σου λέει «Πήγαινε εσύ, εγώ δεν θέλω». Μέχρι πέρσι το πρόβλημά σας ήταν πώς θα τα ξεκολλήσετε για να γυρίσετε σπίτι. Τώρα κοιτάζεις το κινητό και σκέφτεσαι τι να γράψεις σε μια γυναίκα που κάποτε γνώρισες ως «τη μαμά του Νικόλα» και που εδώ και χρόνια είναι η πρώτη που παίρνεις όταν σου συμβαίνει κάτι καλό.

Μπορείς να κρατήσεις τη φίλη σου ακόμα κι αν τα παιδιά σας έχουν τραβήξει χωριστούς δρόμους. Αξίζει όμως, πριν απαντήσεις στην πρόσκληση, να καταλάβεις τι εννοεί το παιδί με το «δεν θέλω». Κι ύστερα να απαντήσεις και σε μια δική σου ερώτηση. Σου λείπει η εποχή που περνούσατε τις Κυριακές οικογενειακώς ή σου λείπει η συγκεκριμένη γυναίκα; Μπορεί, φυσικά, να ισχύουν και τα δύο.

Τι έγινε ανάμεσα στα παιδιά;

Μια φιλία μπορεί να αλλάξει χωρίς να έχει προηγηθεί καβγάς. Στην πρώτη δημοτικού αρκούσε που τα δύο παιδιά κάθονταν στο ίδιο θρανίο και μάζευαν τα ίδια αυτοκόλλητα. Τρία χρόνια αργότερα, το ένα περνάει κάθε διάλειμμα παίζοντας μπάλα και το άλλο έχει βρει ένα παιδί με το οποίο σκαρώνουν ιστορίες. Εμείς βλέπουμε στις φωτογραφίες διακοπών δύο αχώριστους φίλους. Εκείνα ξέρουν με ποιον ανυπομονούν να συναντηθούν αύριο στην αυλή. Αν κάθε καινούριο όνομα που ακούμε το υποδεχόμαστε με ένα «Και ο Νικόλας;», ίσως χάσουμε την ευκαιρία να ακούσουμε την ιστορία που τόσο ήθελε να μας πει.

Σε μια ήσυχη στιγμή, μπορούμε να ρωτήσουμε «Έγινε κάτι την τελευταία φορά ή θα προτιμούσες να κάνεις κάτι άλλο την Κυριακή;». Αν η απάντηση είναι «Βαριέμαι, όλο για ποδόσφαιρο μιλάει», μπορούμε να τη δεχτούμε χωρίς να αρχίσουμε τα παζάρια για μια ωρίτσα παρέα. Αν πάλι ακούσουμε «Με κορόιδευε μπροστά στους άλλους», ας μάθουμε τι συνέβη, αν συνεχίζεται και τι χρειάζεται από εμάς. Το παιδί πρέπει να μπορεί να μας πει τι το πείραξε χωρίς να ανησυχεί ότι θα στενοχωρήσει τη φίλη μας. Αν διστάζει, βοηθάει να ακούσει κάτι απλό. «Χαίρομαι που μου το είπες. Την Κυριακή μπορώ να τη δω και μόνη μου».

Πώς το λες στην άλλη μαμά;

Όσο περισσότερο φοβόμαστε την αμηχανία, τόσο πιο εύκολα καταφεύγουμε σε δικαιολογίες. Τη μια Κυριακή έχουμε διάβασμα, την άλλη έρχεται η γιαγιά, ώσπου η φίλη μας εύλογα συμπεραίνει ότι την αποφεύγουμε. Μπορούμε να της πούμε κάτι αληθινό και πιο ζεστό. «Μου έχει λείψει η παρέα σου. Τι λες να βγούμε οι δυο μας την Κυριακή; Έχω τόσα να σου πω». Κι αν εκείνη ρωτήσει ευθέως για τα παιδιά, αρκεί το «Βλέπω ότι τελευταία έχουν διαφορετικές παρέες. Λέω να τα αφήσουμε να κανονίσουν μόνα τους αν θέλουν να βρεθούν». Έτσι δεν χρειάζεται ούτε να απολογηθούμε ούτε να μεταφέρουμε λέξη προς λέξη μια κουβέντα που το παιδί έκανε μαζί μας.

Τα πράγματα είναι πιο δύσκολα όταν το ένα παιδί ακόμα αναζητά το άλλο. Ίσως η φίλη μας πει «Ο δικός μου τον περιμένει κάθε Σάββατο». Είναι ανθρώπινο να στενοχωρηθούμε και για το παιδί που περιμένει. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τη λύπη του και να βοηθήσουμε το δικό μας να φερθεί με ευγένεια. Ένα «Σήμερα έχω κανονίσει να παίξω με τη Μαρία» είναι πιο καθαρό από ένα «θα σε πάρω αύριο» που το λέει μόνο για να ξεφύγει. Αν όμως υπάρχει συστηματική κοροϊδία ή ταπείνωση, προέχει να σταματήσει αυτό που πληγώνει το παιδί. Όταν συμβαίνει στο σχολείο, μιλάμε με τον εκπαιδευτικό για τα συγκεκριμένα περιστατικά. Η κοινή έξοδος μπορεί να περιμένει. Μπορεί κι εμείς να χρειαστούμε λίγη απόσταση, ιδίως αν η άλλη μαμά επιμένει ότι το παιδί μας «δεν σηκώνει αστεία». Έχουμε κάθε δικαίωμα να της εξηγήσουμε γιατί μας πείραξε αυτό.

Τι απομένει όταν βρεθείτε οι δυο σας

Ίσως στον πρώτο καφέ να περάσετε το μισό απόγευμα μιλώντας για το σχολείο από συνήθεια. Κάπου όμως ανάμεσα στα νέα της τάξης και στον λογαριασμό, μπορεί να θυμηθείς να τη ρωτήσεις πώς πήγε εκείνη η συνέντευξη για δουλειά. Ή να σε ρωτήσει αν τελικά γράφτηκες στη χορωδία που της έλεγες. Αυτές οι μικρές κουβέντες θα σας δείξουν τι σας συνδέει σήμερα. Και αν ανακαλύψετε ότι σας αρκεί πια ένα τηλεφώνημα πού και πού, μπορείτε να κρατήσετε με τρυφερότητα όσα μοιραστήκατε τότε που ένα ελεύθερο παγκάκι έξω από το κολυμβητήριο ήταν ό,τι χρειαζόσασταν για να τα πείτε.

Όταν γυρίσεις από εκείνον τον καφέ, το παιδί σου μπορεί να σε περιμένει με μια ερώτηση. «Της είπες τι σου είπα για τον Νικόλα;». Εκεί φαίνεται πόση σημασία έχει η διακριτικότητά σου. Πόσο ωραίο να μπορείς να του απαντήσεις ειλικρινά «Εκείνο ήταν δική μας κουβέντα. Με την Ελένη σήμερα είχαμε να πούμε τα δικά μας». Κι αν σε ρωτήσει με απορία «Καλά, και τι λέγατε τόση ώρα;», ίσως είναι η πρώτη φορά που θα του περάσει από το μυαλό ότι και η μαμά του έχει μια κολλητή.

Απόρρητο
v