Μαζί με την αγάπη για το παιδί έρχεται και μια σιωπηλή ερώτηση που πολλές φορές δεν τολμάμε να πούμε δυνατά. Είμαστε πρώτα γονείς ή πρώτα σύντροφοι; Και κάπου εκεί ξεκινά η δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στη γονεϊκότητα και τη σχέση.
Όταν το παιδί γίνεται το κέντρο του κόσμου
Τους πρώτους μήνες και συχνά τα πρώτα χρόνια το παιδί μονοπωλεί τα πάντα. Ύπνος, φαγητό, άγχος, χαρά, εξάντληση. Είναι απόλυτα φυσιολογικό. Η φροντίδα ενός παιδιού απαιτεί ενέργεια, χρόνο και συναισθηματική διαθεσιμότητα. Η σχέση του ζευγαριού όμως συχνά περνά σε δεύτερη μοίρα, χωρίς καν να το καταλάβει. Οι συζητήσεις περιορίζονται σε πρακτικά θέματα και οι αγκαλιές αντικαθίστανται από λίστες υποχρεώσεων.
Η σχέση δεν εξαφανίζεται, απλώς αλλάζει
Πολλοί γονείς ανησυχούν όταν συνειδητοποιούν ότι δεν νιώθουν όπως πριν. Η αλήθεια είναι ότι η σχέση δεν χάνεται, αλλά μεταμορφώνεται. Δεν υπάρχει πια η ανεμελιά των πρώτων χρόνων ούτε η ίδια ελευθερία. Υπάρχει όμως μια νέα δυναμική που αν την προσέξετε μπορεί να γίνει πιο βαθιά και ουσιαστική. Το πρόβλημα ξεκινά όταν θεωρούμε δεδομένο ότι η σχέση θα αντέξει χωρίς φροντίδα.
Πρώτα γονείς ή πρώτα σύντροφοι;
Το ερώτημα δεν έχει μία σωστή απάντηση. Δεν χρειάζεται να διαλέξετε ρόλο. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Όταν το ζευγάρι είναι καλά, το παιδί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και αγάπης. Όταν όμως οι γονείς ακυρώνουν εντελώς τη σχέση τους στο όνομα της γονεϊκότητας, συχνά χάνουν τη σύνδεση που τους έφερε κοντά εξαρχής.
Οι ενοχές για τις οποίες δεν μιλάμε ποτέ
Πολλοί γονείς νιώθουν ενοχές ακόμα και στη σκέψη να αφιερώσουν χρόνο ο ένας στον άλλον. Μια έξοδος χωρίς το παιδί ή λίγη ώρα μόνοι στον καναπέ μοιάζει πολυτέλεια. Κι όμως, δεν είναι εγωισμός. Είναι ανάγκη. Το παιδί δεν χρειάζεται γονείς που θυσιάζονται συνεχώς, αλλά γονείς που είναι συναισθηματικά παρόντες και ισορροπημένοι.
Μικρές στιγμές σύνδεσης μέσα στην καθημερινότητα
Δεν χρειάζονται μεγάλες κινήσεις για να κρατηθεί ζωντανή η σχέση. Μια ειλικρινής κουβέντα στο τέλος της ημέρας, ένα μήνυμα μέσα στη μέρα, μια αγκαλιά χωρίς λόγο. Αυτές οι μικρές στιγμές λειτουργούν σαν γέφυρα ανάμεσα στους δύο ρόλους. Υπενθυμίζουν ότι πριν από το «εμείς» ως γονείς υπήρχε το «εμείς» ως σύντροφοι.
Όταν οι ρόλοι μπερδεύονται
Ένα συχνό φαινόμενο είναι το ζευγάρι να επικοινωνεί μόνο διεκπεραιωτικά. Ποιος θα πάρει το παιδί, ποιος θα μαγειρέψει, ποιος θα ξυπνήσει το βράδυ. Η συνεργασία είναι σημαντική, αλλά όταν λείπει η συναισθηματική επαφή, η σχέση αρχίζει να μοιάζει με επαγγελματική συνεργασία. Εκεί είναι που χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια για να επιστρέψει η οικειότητα.
Η ισορροπία δεν είναι σταθερή
Η ισορροπία ανάμεσα στη γονεϊκότητα και τη σχέση δεν είναι κάτι που κατακτάς μια φορά και τελείωσε. Αλλάζει ανάλογα με τη φάση της ζωής, την ηλικία του παιδιού, τις προσωπικές αντοχές. Υπάρχουν περίοδοι που το παιδί χρειάζεται περισσότερα και άλλες που το ζευγάρι μπορεί να αναπνεύσει λίγο παραπάνω. Το σημαντικό είναι να υπάρχει επίγνωση και διάθεση επανασύνδεσης.
Μια σχέση που εξελίσσεται παράλληλα με τη γονεϊκότητα
Το να είσαι γονιός δεν σημαίνει ότι παύεις να είσαι σύντροφος. Σημαίνει ότι καλείσαι να ισορροπήσεις δύο εξίσου σημαντικούς ρόλους. Με κατανόηση, επικοινωνία και λιγότερη αυστηρότητα προς τον εαυτό σας. Δεν χρειάζεται να είστε τέλειοι. Χρειάζεται να είστε παρόντες.
Στο τέλος της ημέρας, το παιδί σας μαθαίνει τι σημαίνει σχέση μέσα από εσάς. Και το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να του κάνετε είναι να μεγαλώσει βλέποντας δύο γονείς που φροντίζουν ο ένας τον άλλον όσο φροντίζουν κι εκείνο.