Όταν άρχισα να αναγνωρίζω τη μαμά μου σε εμένα
Δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα «έγινα η μαμά μου». Ήρθε σιγά σιγά, μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές. Όταν είπα στο παιδί μου «βάλε μια ζακέτα, έχει κρύο». Όταν ανησύχησα αν έφαγε αρκετά. Όταν ένιωσα ενοχές επειδή κουράστηκα και χρειάστηκα λίγο χρόνο με τον εαυτό μου.
Κάθε φορά που έβγαινε από το στόμα μου μια φράση που ήξερα ακριβώς πού την έχω ξανακούσει, γελούσα. Μέχρι που σταμάτησα να γελάω και άρχισα να σκέφτομαι. Γιατί τα έλεγε όλα αυτά η μαμά μου; Γιατί ανησυχούσε τόσο; Γιατί έβαζε πάντα τον εαυτό της τελευταίο;
Η μητρότητα αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τη μαμά σου
Πριν γίνω μαμά, έβλεπα τη δική μου μαμά κυρίως μέσα από τον ρόλο της. Ήταν αυτή που φρόντιζε, που μάλωνε, που επέμενε, που ήθελε πάντα να ξέρει πού είμαι και αν είμαι καλά. Δεν έβλεπα πάντα την κούραση πίσω από όλα αυτά. Ούτε τον φόβο. Ούτε την ευθύνη που κουβαλούσε καθημερινά.
Όταν έγινα μαμά, όλα μπήκαν σε άλλη διάσταση. Κατάλαβα πόσο βαθιά είναι αυτή η αγάπη. Πόσο δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις ποτέ εντελώς. Πόσο ακόμα κι όταν τα παιδιά μεγαλώνουν, μέσα σου παραμένουν μικρά και ευάλωτα.
Τώρα καταλαβαίνω γιατί έκανε ό,τι έκανε
Τώρα καταλαβαίνω γιατί ήθελε να ξέρει αν έφτασα. Γιατί ανησυχούσε όταν δεν απαντούσα στο τηλέφωνο. Γιατί μου έλεγε να προσέχω. Δεν ήταν έλεγχος. Ήταν αγάπη που δεν ήξερε πώς αλλιώς να εκφραστεί.
Καταλαβαίνω γιατί θυσίασε πράγματα χωρίς να το λέει. Γιατί έκανε πίσω στα δικά της όνειρα για να στηρίξει τα δικά μου. Γιατί κουραζόταν, αλλά συνέχιζε. Γιατί δεν ζητούσε βοήθεια όσο συχνά θα έπρεπε.
Δεν είμαστε εντελώς ίδιες και αυτό είναι εντάξει
Δεν έγινα ίδια με τη μαμά μου και ξέρω ότι κάτι τέτοιο δεν χρειάζεται. Κάνω διαφορετικές επιλογές, σκέφτομαι αλλιώς σε πολλά πράγματα, μεγαλώνω το παιδί μου με άλλες βάσεις. Αλλά ο πυρήνας είναι ίδιος. Η αγάπη. Η αγωνία. Η ανάγκη να είμαι εκεί, ακόμα κι όταν δεν ξέρω αν τα κάνω όλα σωστά.
Και αυτό με φέρνει πιο κοντά της από ποτέ. Όχι γιατί συμφωνούμε σε όλα, αλλά γιατί πλέον τη βλέπω ως γυναίκα. Όχι μόνο ως μαμά.
Μια σχέση που ωριμάζει όσο περνάνε τα χρόνια
Η σχέση μου με τη μαμά μου δεν είναι πια αυτή του παιδιού που ζητά απαντήσεις. Είναι μια σχέση ισότιμη, γεμάτη κατανόηση και πολλές φορές σιωπηλή συνεννόηση. Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα. Ξέρουμε.
Και όταν τη βλέπω με το παιδί μου, καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο. Βλέπω την ίδια αγάπη, την ίδια φροντίδα, την ίδια ανησυχία. Και μέσα μου νιώθω ευγνωμοσύνη. Για όλα όσα έκανε. Για όλα όσα κάνει ακόμα. Και για όλα όσα κάποτε θεωρούσα δεδομένα.
Όσο μεγαλώνω, τόσο γίνομαι σαν τη μαμά μου. Και αντί να με φοβίζει, με γαληνεύει. Γιατί τώρα ξέρω τι σημαίνει να είσαι μαμά. Και τώρα την καταλαβαίνω πιο πολύ από ποτέ.