Η δική μου αλήθεια
Είμαι 41 χρονών και εξαρτώμαι απολύτως από τη μαμά μου. Και ναι, είμαι καλά με αυτό. Το γράφω και το ξαναδιαβάζω, γιατί για πολλά χρόνια δεν θα τολμούσα ούτε να το σκεφτώ δυνατά. Ζούμε σε μια κοινωνία που εξιδανικεύει την ανεξαρτησία και συχνά μπερδεύει τη συναισθηματική σύνδεση με την αδυναμία. Αν είσαι γυναίκα, αν είσαι μητέρα, αν είσαι κόρη, τότε το βάρος μεγαλώνει.
Η μαμά μου είναι το πρώτο μου τηλεφώνημα. Για τα παιδιά μου, για τη δουλειά μου, για το φαγητό που δεν πέτυχε, για τον καβγά με τον άντρα μου, για τον φόβο που με πιάνει χωρίς λόγο. Δεν παίρνω καμία σημαντική απόφαση χωρίς να μιλήσω μαζί της. Δεν σημαίνει ότι κάνω πάντα αυτό που μου λέει. Σημαίνει όμως ότι η φωνή της με ηρεμεί, με προσγειώνει, με βοηθά να σκεφτώ.
Εξάρτηση ή δεσμός
Για χρόνια προσπαθούσα να το βαφτίσω αλλιώς. Να πω ότι απλώς είμαστε δεμένες, ότι έχουμε καλή σχέση, ότι είναι φυσιολογικό. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν χρειάζεται να ωραιοποιώ τις λέξεις. Ναι, εξαρτώμαι από τη μαμά μου συναισθηματικά. Όχι γιατί δεν μπορώ μόνη μου, αλλά γιατί μαζί της μπορώ καλύτερα.
Δεν μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που με κράτησε πίσω. Αντίθετα, με ενθάρρυνε να σπουδάσω, να δουλέψω, να φύγω από το σπίτι, να κάνω οικογένεια. Η «εξάρτηση» δεν δημιουργήθηκε επειδή ένιωθα φόβο να κάνω πράγματα μόνη μου, αλλά επειδή στο σπίτι που μεγάλωσα ένιωθα τόση ασφάλεια. Πάντα υπήρχε κάποιος που με έβλεπε όπως ακριβώς ήμουν, που με καταλάβαινε όπως κανείς άλλος. Και αυτός ο κάποιος ήταν η μαμά μου!
Τι λένε οι άλλοι
Έχω ακούσει σχόλια. Ότι στα 41 δεν γίνεται να χρειάζεσαι τη μαμά σου τόσο. Ότι πρέπει να κόψεις τον ομφάλιο λώρο. Ότι έτσι δεν μεγαλώνεις πραγματικά. Κάποτε αυτά με πλήγωναν. Τώρα όχι. Γιατί κατάλαβα ότι οι περισσότεροι μιλάνε από τις δικές τους ελλείψεις ή από σχέσεις που δεν είχαν ποτέ.
Η σχέση με τη μητέρα μου δεν «ακυρώνει» τη σχέση μου με τον άντρα μου, ούτε τη σχέση μου με το παιδί μου. Δεν παίρνει χώρο από κανέναν. Αντίθετα, με κάνει πιο ήρεμη, πιο παρούσα, πιο σταθερή. Όταν ξέρω ότι έχω πού να ακουμπήσω, μπορώ να σταθώ καλύτερα και για τους άλλους.
Η μαμά μου σήμερα
Η μαμά μου μεγαλώνει. Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι. Συνειδητοποιώ ότι κάποια στιγμή δεν θα είναι εκεί. Και τότε καταλαβαίνω πόσο βαθιά είναι αυτή η εξάρτηση. Δεν με τρομάζει όμως. Με κάνει να θέλω να τη ζήσω ακόμα περισσότερο, να χαίρομαι την καλή μας σχέση χωρίς καμία ντροπή, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να προσπαθώ να αποδείξω τίποτα σε κανέναν.
Με τη μαμά μου μιλάμε καθημερινά. Γελάμε, διαφωνούμε, θυμόμαστε όσα έχουμε μοιραστεί. Είναι μια γιαγιά που στηρίζει χωρίς να παρεμβαίνει και μια μητέρα που ξέρει πότε να σωπάσει. Είναι το απόλυτο στήριγμά μου και η παντοτινή ηρωίδα μου.
Και τελικά είμαι ok μ’ αυτό
Δεν ξέρω αν αυτό το κείμενο θα κάνει κι άλλες γυναίκες να ταυτιστούν. Ξέρω όμως ότι αυτή είναι η δική μου αλήθεια. Δεν διστάζω να ζητήσω τη βοήθειά της μαμάς μου ακόμα και στα 41 μου. Και είναι ο άνθρωπος του οποίου η συμβουλή μετράει περισσότερο από οποιουδήποτε άλλου. Αν αυτό σημαίνει ότι εξαρτώμαι συναισθηματικά από τη μαμά μου, είμαι απολύτως ok μ’ αυτό.
