Και μετά έρχεται η πραγματικότητα. Ένα μωρό που κλαίει όταν εσύ είσαι εξαντλημένη. Ένα σπίτι που δεν είναι ποτέ πραγματικά τακτοποιημένο. Ένα γεύμα που τρώγεται κρύο. Μια μέρα που τελειώνει και αναρωτιέσαι αν έκανες αρκετά. Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι η μαμά που φανταζόσουν και η μαμά που τελικά είσαι μπορεί να απέχουν πολύ.
Δεν έχω πάντα υπομονή
Υπάρχουν μέρες που θα ήθελα να έχω περισσότερη υπομονή. Να μη νευριάσω για το χυμένο γάλα, τα παπούτσια που δεν μπήκαν στη θέση τους ή το ίδιο «μαμά» που ακούω για εκατοστή φορά.
Υπάρχουν στιγμές που χρειάζομαι πέντε λεπτά μόνη μου και νιώθω τύψεις γι’ αυτό. Όμως η μητρότητα δεν είναι ένας διαγωνισμός ατελείωτης υπομονής. Το να κουράζεσαι, να εκνευρίζεσαι ή να χρειάζεσαι λίγο χρόνο για τον εαυτό σου δεν σημαίνει ότι αγαπάς λιγότερο το παιδί σου. Σημαίνει απλώς ότι είσαι άνθρωπος.
Το Instagram δεν μεγαλώνει παιδιά
Για χρόνια, η εικόνα της «τέλειας μαμάς» μάς ακολουθεί παντού. Τακτοποιημένο σπίτι, χαμογελαστά παιδιά, δημιουργικές δραστηριότητες, υγιεινά σνακ και οικογενειακές στιγμές που μοιάζουν βγαλμένες από περιοδικό.
Μόνο που η πραγματική ζωή δεν χωράει εύκολα σε μια φωτογραφία. Υπάρχουν μέρες με ακαταστασία, οθόνες, έτοιμο φαγητό και παιδικά ξεσπάσματα. Υπάρχουν επίσης μέρες που όλα πηγαίνουν υπέροχα. Και τα δύο είναι μέρος της γονεϊκότητας. Δεν χρειάζεται να συγκρίνουμε την καθημερινότητά μας με τις καλύτερες στιγμές μιας άλλης οικογένειας.
Μερικές φορές λέω και «όχι»
Θα ήθελα να είμαι πάντα διαθέσιμη. Να παίζω κάθε φορά που μου ζητάει το παιδί μου, να απαντώ σε κάθε ερώτηση και να βρίσκω πάντα τον σωστό τρόπο να αντιδράσω. Αλλά δεν μπορώ.
Κάποιες φορές λέω «όχι». Κάποιες φορές ζητάω βοήθεια. Κάποιες φορές χρειάζομαι χρόνο για να πιω έναν καφέ χωρίς να με φωνάζει κανείς. Το να βάζεις όρια δεν σε κάνει λιγότερο καλή μαμά. Μπορεί, αντίθετα, να σε βοηθά να είσαι πιο παρούσα όταν πραγματικά χρειάζεται.
Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το νόημα
Η μητρότητα δεν χρειάζεται να είναι η τέλεια εκδοχή που είχαμε φανταστεί πριν αποκτήσουμε παιδιά. Μπορεί να είναι πιο θορυβώδης, πιο κουραστική, πιο απρόβλεπτη και πολύ πιο δύσκολη. Μπορεί όμως να είναι και πολύ πιο αληθινή.
Γιατί τα παιδιά δεν χρειάζονται μια μαμά που τα κάνει όλα σωστά. Χρειάζονται μια μαμά που τα αγαπά, τα ακούει, ζητά συγγνώμη όταν κάνει λάθος και προσπαθεί ξανά. Και ίσως τελικά αυτό να είναι αρκετό. Δεν έγινα η μαμά που είχα φανταστεί. Έγινα η μαμά που είμαι. Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι ακριβώς η μαμά που χρειάζεται το παιδί μου.