Αχ ρε μπαμπά... Σε ήθελα κοντά μου λίγο ακόμα
Ψυχολογία
Το δέσιμο μητέρας - κόρης είναι το πιο δυνατό απ’ όλα!
Δεν είμαι μοναχοπαίδι, αλλά έχω μοναχοπαίδι και όταν διάβασα το παρακάτω κείμενο, κάτι μέσα μου ταράχτηκε...
Μια γυναίκα μιλά για τα δύσκολα παιδικά χρόνια με την καταπιεστική μητέρα της και το πως, αν ζούσε ακόμη, θα τη βοηθούσε να βγει απ’ την απέραντη δυστυχία της.
Ο άνθρωπος είναι το μοναδικό θηλαστικό που αποχωρίζεται το μωρό του...
Αυτό που κάνει έναν γονιό ευτυχισμένο είναι να βλέπει πως μεγάλωσε ένα καλό παιδί που μπορεί να φροντίζει τον εαυτό του!
Υπάρχει τρόπος να γίνουμε πιο υπομονετικοί με τα παιδιά μας και να χειριζόμαστε τις πιο δύσκολες καταστάσεις με την ηρεμία και τη σύνεση ενός ασκητή.
Η αδελφική αγάπη είναι η απόλυτη αγάπη!
Τα παιδιά έρχονται καθαρά σ’ αυτόν τον κόσμο και μετά, συναντάνε εμάς...
«Αυτή η συνεχής αμφισβήτηση των ικανοτήτων μας και η μόνιμη ανησυχία για τα παιδιά μας μπορεί να μας καταρρακώσει. Η υπέρμετρη αγάπη μας για εκείνα είναι αυτή που μας σώζει.»
