Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτό το μοτίβο, δεν είσαι μόνη. Και κυρίως, δεν είναι αργά να καταλάβεις τι σου συμβαίνει και να το αλλάξεις.
1. Δυσκολεύονται να εκφράσουν αυτό που νιώθουν
Όταν κανείς δεν σου έδειξε πώς να μιλάς για τα συναισθήματά σου, είναι λογικό να μην ξέρεις πώς να το κάνεις ως ενήλικας. Πολλοί άνθρωποι νιώθουν έντονα, αλλά δεν μπορούν να βρουν τις λέξεις για να το περιγράψουν.
2. Υποτιμούν τα συναισθήματά τους
Έχουν μάθει ότι όσα νιώθουν «δεν είναι σημαντικά». Έτσι, ακόμα και όταν κάτι τους πληγώνει, το προσπερνούν ή το μειώνουν, αντί να το αναγνωρίσουν.
3. Φοβούνται τη σύγκρουση
Σε ένα περιβάλλον όπου τα συναισθήματα δεν συζητιούνταν, οι συγκρούσεις συχνά αποφεύγονταν. Αυτό μπορεί να οδηγεί σε ενήλικες που κάνουν τα πάντα για να αποφύγουν μια ένταση, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι καταπιέζουν τον εαυτό τους.
4. Δυσκολεύονται να βάλουν όρια
Όταν δεν έχεις μάθει ότι έχεις δικαίωμα να νιώθεις και να εκφράζεσαι, δυσκολεύεσαι να πεις «όχι». Τα όρια μοιάζουν με κάτι ξένο ή ακόμα και εγωιστικό.
5. Ζητούν συνεχώς επιβεβαίωση
Αν δεν πήρες συναισθηματική επιβεβαίωση ως παιδί, είναι πιθανό να την αναζητάς έντονα ως ενήλικας. Η ανάγκη να νιώθεις ότι σε αποδέχονται γίνεται πολύ δυνατή.
6. Δείχνουν «δυνατοί» προς τα έξω
Πολλοί άνθρωποι που μεγάλωσαν έτσι παρουσιάζουν μια εικόνα ψυχραιμίας και ελέγχου. Στην πραγματικότητα, όμως, έχουν μάθει να κρύβουν ό,τι τους δυσκολεύει.
7. Δυσκολεύονται να εμπιστευτούν
Η συναισθηματική απόσταση στην παιδική ηλικία μπορεί να δημιουργήσει δυσκολία στο να αφεθείς και να εμπιστευτείς τους άλλους. Το άνοιγμα μοιάζει επικίνδυνο.
8. Νιώθουν ενοχές για όσα αισθάνονται
Ακόμα και τα πιο φυσιολογικά συναισθήματα μπορεί να συνοδεύονται από ενοχή. Σαν να μην «επιτρέπεται» να θυμώσουν, να στεναχωρηθούν ή να απογοητευτούν.
9. Προσπαθούν να ευχαριστούν τους πάντες
Η ανάγκη για αποδοχή οδηγεί συχνά σε συμπεριφορές που βάζουν τους άλλους πάνω από τον εαυτό τους. Το να πουν «όχι» μοιάζει σχεδόν αδύνατο.
10. Δυσκολεύονται να συνδεθούν ουσιαστικά
Οι σχέσεις μπορεί να υπάρχουν, αλλά συχνά λείπει το βάθος. Η πραγματική σύνδεση απαιτεί συναισθηματική έκθεση, κάτι που δεν είναι εύκολο για εκείνους.
Μπορεί να αλλάξει αυτό;
Η απάντηση είναι ναι. Η αναγνώριση είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα. Όταν αρχίζεις να καταλαβαίνεις από πού προέρχονται αυτές οι συνήθειες, μπορείς σταδιακά να τις δουλέψεις.
Μικρά βήματα, όπως το να δίνεις χώρο στον εαυτό σου να νιώθει, να μαθαίνεις να ονομάζεις τα συναισθήματά σου ή να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι, μπορούν να κάνουν μεγάλη διαφορά.
Και αν είσαι γονιός, αυτή η συνειδητοποίηση είναι ακόμα πιο σημαντική. Γιατί σου δίνει την ευκαιρία να σπάσεις τον κύκλο. Να δημιουργήσεις ένα σπίτι όπου τα συναισθήματα δεν κρύβονται, αλλά ακούγονται, γίνονται αποδεκτά και βρίσκουν χώρο να υπάρξουν.
Γιατί τελικά, αυτό που χρειάζεται κάθε παιδί είναι να μάθει ότι όσα νιώθει έχουν αξία!
