Μία εξομολόγηση από καρδιάς από μια γυναίκα που βλέπει τη μαμά της να «χάνεται» και να «χάνει» τον εαυτό της...
Ψυχολογία
Εννοείται πως υπάρχει ζωή μετά το διαζύγιο. Απλώς, αν τα παιδιά είναι μικρά, δεν τη λες κι εύκολη… Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλες εκείνες τις μαμάδες που αγωνίζονται και θυσιάζονται καθημερινά για τα παιδιά τους.
Δεν υπάρχει τίποτα δυσκολότερο απ’ το να προσπαθείς να είσαι ευτυχισμένος, αν είχες τραυματικά παιδικά χρόνια…
«Θέλω τα παιδιά μου να μάθουν τα πάντα για τη μαμά μου. Και θέλω να ξέρουν ότι αυτό που συνέβη σε ‘κείνη δεν θα συμβεί και σε ‘μένα…»
Τα πιο μικρά «δώρα» που κάνουν καθημερινά όλες οι μαμάδες στα παιδιά τους είναι και τα πιο... μεγάλα.
Ας το παραδεχτούμε- κάποιες φορές δεν εννοούμε όλα όσα λέμε, γι’ αυτό προτιμάμε οι απαντήσεις μας να μοιάζουν με αυτές της Πυθίας...
Το ταξίδι της μητρότητας δεν είναι εύκολο ακόμα κι όταν το κάνεις συνειδητά. Αυτή η γυναίκα, που έγινε μαμά σε μικρή ηλικία, μας περιγράφει το πώς έχασε και βρήκε τον εαυτό της.
Αυτή η μαμά εκφράζει μια διαφορετική άποψη: ότι δεν είναι κακό να «συνετίζεις» τα παιδιά των άλλων, όταν το κρίνεις απαραίτητο. Συμφωνείτε;
Σκεφτείτε: αυτό που για μας είναι πολλές φορές κουραστικό κι εξαντλητικό, για το παιδί μας μπορεί να είναι υπέροχο και διασκεδαστικό.
Όταν όλοι οι άλλοι αρρωσταίνουν είναι ξάπλα. Όταν αρρωσταίνεις εσύ, απλώς παίρνεις αντιπυρετικά και συνεχίζεις.
