Και ενώ κάθε αναπτυξιακό στάδιο των παιδιών μου το περιμένω πώς και πώς και όταν έρχεται το «γιορτάζω», το ενθαρρύνω, το καταγράφω και το διαλαλώ, έχω έναν φόβο μεγάλο και τρανό που πρέπει άμεσα να βρω τρόπο να ξεπεράσω, για να μην δημιουργήσω κανένα ψυχολογικό τραύμα στα παιδιά μου (όχι, δεν αναφέρομαι στις κατσαρίδες –αυτό κάπως το έχω παλέψει πλέον). Μιλάω για την τρομακτική στιγμή που αρχίζει να κουνιέται ένα δόντι! Με νιώθετε; Πείτε μου ότι δεν είμαι μόνη!
Ξέρω, πρόκειται για μία απόλυτα φυσιολογική διαδικασία, συμβαίνει σε όλα τα παιδιά, συνέβη και σε εμένα, είναι απαραίτητη για να βγουν τα νέα δόντια… Τα ξέρω όλα αυτά. Αλλά η στιγμή που το παιδί μου κουνά με τη μικροσκοπική του γλωσσίτσα μέσα-έξω το ετοιμόρροπο δοντάκι του, κάνει το στομάχι μου να σφίγγεται και το δέρμα μου να ανατριχιάζει. ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ! ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ!
Το εκπληκτικό δε την ίδια ώρα είναι ο ενθουσιασμός του παιδιού! «Κοίτα μαμά! Κουνιέται ένα δόντι!» Και δωσ’ του να το πηγαινοφέρνει με τη γλώσσα του! Τι αηδία είναι αυτή, Θεέ μου! Και πώς να της το πεις; Πώς να της πεις ότι ακόμα και ο απειροελάχιστος ήχος που κάνει σε διαπερνά σαν τη βελόνα του οδοντιάτρου; Πώς να της πεις ότι έτσι όπως πάει, θα ξεκολλήσει, θα πέσει και… θα το καταπιείς παιδάκι μου! Πώς να της πεις -κυρίως- ότι η εικόνα ενός χαμογελαστού προσώπου χωρίς δόντια είναι στην καλύτερη περίπτωση αστεία στην χειρότερη τρομακτική!
Δεν θα της πω ποτέ τίποτε από τα παραπάνω. Αντίθετα, θα την εμψυχώνω και θα την ενθαρρύνω και θα της λέω πόσο πιο ωραία και μεγάλα και δυνατά θα είναι τα καινούργια της δοντάκια. Και θα το κάνω όχι μία αλλά 20 φορές -γιατί τόσα είναι τα άτιμα που θα αλλαχτούν- για τα επόμενα 5-6 χρόνια, ελπίζοντας ότι σιγά-σιγά θα συνηθίσω την φρικιαστική αυτή εμπειρία και δεν θα με τρομάζει τόσο πολύ πια.
Και μετά θα το κάνω μία ακόμα φορά, για τη μικρότερη κόρη μου. (Χριστέ μου σε τι δοκιμασίες με βάζεις!)
Αλλά όχι. Δεν θα είμαι εγώ αυτή που θα της το τραβήξω για να βγει. Αυτό δεν το μπορώ –δεν το σηκώνω. Ας το κάνει ο μπαμπάς της. Ας το δέσει με μια κλωστή σε μία πόρτα ή σε έναν χαρταετό. Ας βάλει καμιά φίλη της να της το τραβήξει με το ποδήλατο, όπως έκανε αυτή εδώ η μικρή με τον αδερφό της:
Εγώ πάντως αυτό δεν μπορώ να το κάνω –κι ας έχω κάνει άλλα πολύ αηδιαστικότερα όσο ήταν μωρό.
Αυτό που θα κάνω είναι ένα τάμα στην καλή νεράιδα των δοντιών, να το πάρει μόλις βγει το ρημάδι και να μην το ξαναδώ μπροστά μου. Και να αφήσει ίσως στη θέση του κανένα 50 ευρώ (μπαμπά, ακούς;).
