«Παιδί μου, η πόρτα της οικογένειας δεν κλείνει ούτε στα λάθη ούτε στα ζόρια σου...»

«Παιδί μου, η πόρτα της οικογένειας δεν κλείνει ούτε στα λάθη ούτε στα ζόρια σου...»

Καθώς μεγαλώνει ένα παιδί, είναι φυσιολογικό να κάνει τόσο λάθη, όσο και επιλογές για τις οποίες μπορεί αργότερα να μετανιώσει. Είναι κι αυτά μέρος του κύκλου της ζωής και παίζουν τον ρόλο τους στην εξέλιξη και τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας. Για να είναι αυτός ο ρόλος θετικός, όμως, χρειάζεται να νιώθουμε πως δεν είμαστε μόνοι απέναντι στα λάθη μας, αλλά έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που μας στηρίζουν και δεν περιμένουν στη γωνία να μας ψέξουν και να μας μειώσουν.

Αυτή είναι η τεράστια προσφορά μιας δεμένης οικογένειας στη ζωή κάθε παιδιού, αλλά και ενήλικα. Όπως ακριβώς το περιγράφει – με λόγο τρυφερό και διεισδυτικό – αυτό το κείμενο που αναδημοσίευσε στο facebook η Μαρία Αϊβαζίδου:

«Όταν παιδί μου έρθουν τα δύσκολα κάτσε και σκέψου και μη μου λυγίσεις.

Θυμήσου...

Το σπίτι μας έχει πόρτα που δεν κλείνει, ούτε στα λάθη σου, ούτε στα ζόρια σου, ούτε στον χρόνο που περνά. Όσο και αν μεγάλωσες η πόρτα σε χωράει, το ίδιο και η αγκαλιά μου.

Αν τα δύσκολα ήρθανε γιατί έφταιξες εσύ...

Σκέψου...

Εγώ τιμωρία δε σε έβαλα ποτέ. Σου τόνιζα μόνο πόσο ντροπή είναι να νοιώθουμε πως φταίμε και πόσο όμορφο είναι το συναίσθημα μετά τη ντροπή όταν λέμε συγγνώμη.

Αν πάλι φταίει κάποιος άλλος...

Μη θυμώνεις παιδί μου να έχεις καλοσύνη τόση που να φτάνει και για εκείνον που δεν είχε.

Και τόση αξιοπρέπεια ώστε να μη χωράει στη Ζωή σου το λάθος του δεύτερη φορά.

Αν σου γκρεμίστηκε όνειρο, έλα να φτιάξουμε άλλο. Εδώ είμαι να σου δώσω τα υλικά απ' την αρχή.

Αν σε αδίκησαν, φρόντισε να διεκδικήσεις ό,τι σου άξιζε και αν δε στο δώσουν θα στο δώσει η Ζωή παρακάτω...

Αν απλώς δεν τα κατάφερες έλα να το πάμε απο την αρχή. Όπως τότε με το ποδήλατο, θυμάσαι; ματώσαμε... πονέσαμε μα στο τέλος τα καταφέραμε... θυμάσαι;

Θυμήσου... το σπίτι μας έχει μια πόρτα που δεν κλείνει. Ούτε στα λάθη σου, ούτε στα ζόρια σου, ούτε στον χρόνο που περνά... ό,τι και αν έκανες, ό,τι κ αν έπαθες, ό,τι κ αν συνέβη... η πόρτα σε χωράει παιδί μου το ίδιο και η αγκαλιά μου… 

– Γεωργία Χατζηδάκη»
v