Οι ψυχολόγοι επισημαίνουν ότι ένας άντρας που δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει συναισθηματική αυτονομία από τη μητέρα του δυσκολεύεται συχνά να επενδύσει ολοκληρωμένα στη σύντροφό του.
Δεν πρόκειται για κακή πρόθεση ούτε για έλλειψη αγάπης. Πρόκειται για έναν τρόπο λειτουργίας που έχει διαμορφωθεί από την παιδική ηλικία και μπορεί να δημιουργήσει σοβαρές εντάσεις μέσα στη σχέση. Αν αναγνωρίζετε αρκετά από τα παρακάτω χαρακτηριστικά, ίσως δεν έχετε απέναντί σας έναν απλώς δεμένο γιο, αλλά έναν άνθρωπο που δεν έχει κόψει ποτέ πραγματικά τον ψυχολογικό ομφάλιο λώρο.
Η γνώμη της μητέρας του μετράει περισσότερο από τη δική σας
Σε κάθε σημαντική απόφαση υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που πρέπει να ενημερωθεί πρώτος. Και αυτός ο άνθρωπος δεν είστε εσείς. Από το αν θα αλλάξει δουλειά μέχρι το πού θα πάτε διακοπές ή ακόμα και τι χρώμα θα βάψετε το σπίτι, η γνώμη της μητέρας του μοιάζει απαραίτητη για να προχωρήσει. Μπορεί να σας ακούσει προσεκτικά, να συμφωνήσει μαζί σας και λίγες ώρες αργότερα να αλλάξει εντελώς άποψη επειδή η μητέρα του πρότεινε κάτι διαφορετικό.
Σε μια υγιή σχέση οι αποφάσεις παίρνονται από το ζευγάρι. Οι γονείς μπορούν να εκφράζουν άποψη όταν τους ζητηθεί, αλλά δεν καθορίζουν την πορεία της κοινής ζωής των παιδιών τους. Αν αισθάνεστε ότι στη σχέση σας υπάρχει πάντα ένας αόρατος τρίτος άνθρωπος που έχει δικαίωμα βέτο, τότε αξίζει να αναρωτηθείτε πόσο πραγματικά αυτόνομη είναι η σχέση σας.
Δεν μπορεί να της πει ποτέ «όχι»
Όλοι θέλουμε να βοηθάμε τους γονείς μας όταν μας χρειάζονται. Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στη φροντίδα και στην αδυναμία να θέσουμε όρια. Αν η μητέρα του τηλεφωνήσει ενώ τρώτε μαζί, θα απαντήσει αμέσως. Αν ζητήσει να ακυρώσει το κυριακάτικο τραπέζι που είχατε οργανώσει επειδή θέλει να πάει στο σπίτι της, εκείνος θα συμφωνήσει χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν χρειαστεί κάτι, όλος ο υπόλοιπος κόσμος μπαίνει αυτόματα σε δεύτερη μοίρα.
Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι δυσκολεύεται υπερβολικά να της χαλάσει χατίρι, ακόμα κι όταν αυτό σημαίνει ότι στενοχωρεί εσάς ή τα παιδιά σας. Ο φόβος μήπως την απογοητεύσει είναι μεγαλύτερος από την ανάγκη να προστατεύσει τη δική του οικογένεια.
Η μητέρα του εξακολουθεί να έχει ενεργό ρόλο στη ζωή του
Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα και μετά τα σαράντα ή τα πενήντα τους συνεχίζουν να λειτουργούν σαν να χρειάζονται καθημερινή καθοδήγηση. Η μητέρα του γνωρίζει τι φάρμακα παίρνει, τι έφαγε το μεσημέρι, ποια πουκάμισα αγόρασε, πότε έχει ραντεβού στον γιατρό και τι συμβαίνει σε κάθε μικρή ή μεγάλη λεπτομέρεια της ζωής του. Ίσως εξακολουθεί να του ψωνίζει ρούχα, να οργανώνει το πρόγραμμά του ή να αισθάνεται ότι πρέπει να παρεμβαίνει σε όλα.
Το ζήτημα δεν είναι η πρακτική βοήθεια. Το ζήτημα είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει χώρος για να αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη της ζωής του ή να μοιραστεί αυτή την ευθύνη με τη σύντροφό του. Έτσι δημιουργείται μια δυναμική όπου η σχέση δυσκολεύεται να εξελιχθεί ισότιμα.
Στις συγκρούσεις παίρνει σχεδόν πάντα το μέρος της
Οι διαφωνίες ανάμεσα σε μια νύφη και μια πεθερά δεν είναι σπάνιες. Το ζητούμενο δεν είναι να συμφωνεί πάντα με τη σύντροφό του, αλλά να μπορεί να αξιολογεί αντικειμενικά μια κατάσταση. Αν όμως κάθε φορά που προκύπτει μια ένταση θεωρεί αυτονόητο ότι η μητέρα του έχει δίκιο, ακόμα κι όταν τα γεγονότα δείχνουν το αντίθετο, τότε πιθανότατα δεν λειτουργεί ως ανεξάρτητος ενήλικας.
Πολλές γυναίκες περιγράφουν ότι νιώθουν σαν να προσπαθούν να χτίσουν μια σχέση στην οποία δεν είναι ποτέ πραγματικά δύο άνθρωποι. Υπάρχει πάντα μια τρίτη φωνή που επηρεάζει τις αποφάσεις, τις συζητήσεις και τις ισορροπίες του ζευγαριού. Αυτό δημιουργεί απογοήτευση, θυμό και τελικά μεγάλη συναισθηματική απόσταση.
Μπορεί να αλλάξει αυτή η κατάσταση;
Η απάντηση είναι ναι, αλλά όχι εύκολα και σίγουρα όχι από τη σύντροφό του.
Η αλλαγή ξεκινά μόνο όταν ο ίδιος αναγνωρίσει ότι χρειάζεται να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτονομία και να δημιουργήσει σαφή όρια ανάμεσα στη σχέση με τη μητέρα του και στη σχέση με τη σύντροφό του. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να απομακρυνθεί ή να πάψει να την αγαπά. Σημαίνει ότι χρειάζεται να καταλάβει πως η οικογένεια που δημιούργησε ο ίδιος οφείλει πλέον να αποτελεί την πρώτη του προτεραιότητα.
Οι ειδικοί τονίζουν ότι η αγάπη προς τους γονείς και η αφοσίωση στον σύντροφο δεν είναι έννοιες που συγκρούονται. Μπορούν να συνυπάρχουν, αρκεί να υπάρχουν υγιή όρια και αμοιβαίος σεβασμός.
Τελικά, το ζήτημα δεν είναι αν ένας άντρας αγαπά τη μητέρα του. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό και επιθυμητό. Το ερώτημα είναι αν έχει καταφέρει να ενηλικιωθεί συναισθηματικά, να παίρνει μόνος του αποφάσεις και να χτίσει μια σχέση όπου ο σύντροφός του αισθάνεται ότι έχει ισότιμη θέση. Γιατί μια επιτυχημένη σχέση δεν μπορεί να ανθίσει όταν ένας από τους δύο εξακολουθεί να ζει, έστω και ψυχολογικά, στο παιδικό του δωμάτιο.
.jpg)
