«Υπάρχουν μέρες που ζηλεύω αφόρητα»
Δεν είναι εύκολο να το παραδεχτώ, αλλά ναι. Ζηλεύω τις μαμάδες που έχουν βοήθεια. Εκείνες που μπορούν να αφήσουν το παιδί στη γιαγιά και να πάνε για έναν καφέ. Που έχουν κάποιον να κρατήσει το μωρό όταν είναι άρρωστες. Που δεν χρειάζεται να οργανώνουν τη ζωή τους σαν στρατιωτική επιχείρηση μόνο και μόνο για να κάνουν ένα ντους με ησυχία.
Υπάρχουν μέρες που νιώθω εξαντλημένη πριν καν ξεκινήσει η ημέρα. Και τότε βλέπω στα social media φωτογραφίες από «χαλαρά απογεύματα», εξόδους ζευγαριών ή μαμάδες που λένε «ευτυχώς τα κράτησε η γιαγιά». Κι εγώ εκείνη τη στιγμή κρατάω ένα παιδί αγκαλιά, ανακατεύω μια κατσαρόλα και προσπαθώ να απαντήσω σε επαγγελματικά μηνύματα.
Και νιώθω μόνη.
«Η μητρότητα χωρίς βοήθεια είναι... αλλιώς»
Νομίζω ότι όσοι δεν το έχουν ζήσει, δύσκολα καταλαβαίνουν πόσο ψυχοφθόρο είναι να μην έχεις καμία απολύτως βοήθεια. Να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος να πεις «σε παρακαλώ, μπορείς να με διευκολύνεις λίγο σήμερα;».
Δεν μιλάω για πολυτέλειες. Μιλάω για τα βασικά. Για λίγο ύπνο. Για λίγη ξεκούραση. Για ένα απόγευμα χωρίς φωνές και υποχρεώσεις. Για το δικαίωμα να αρρωστήσεις χωρίς πανικό.
Όταν μεγαλώνεις παιδιά χωρίς υποστήριξη, δεν κουράζεται μόνο το σώμα σου. Κουράζεται και το μυαλό σου. Νιώθεις ότι πρέπει να είσαι συνεχώς διαθέσιμη, δυνατή, οργανωμένη και υπομονετική. Ακόμη κι όταν μέσα σου καταρρέεις.
«Δεν ζηλεύω από κακία»
Αυτό είναι κάτι που θέλω να ξεκαθαρίσω. Δεν ζηλεύω επειδή δεν θέλω οι άλλες μαμάδες να έχουν βοήθεια. Ίσα ίσα. Χαίρομαι όταν βλέπω γυναίκες να στηρίζονται από οικογένεια και ανθρώπους που τις αγαπούν.
Απλώς, κάποιες φορές πονάει να βλέπεις πόσο διαφορετική θα μπορούσε να είναι η καθημερινότητά σου.
Πονάει να σκέφτεσαι ότι δεν έχεις ποτέ «ρεπό». Ότι δεν μπορείς να αφήσεις τα παιδιά κάπου για λίγες ώρες. Ότι ακόμη και μια απλή υποχρέωση μοιάζει με βουνό όταν πρέπει να πάρεις μαζί σου καρότσι, τσάντες και κουρασμένα παιδιά.
Και κυρίως, πονάει να νιώθεις ότι όλα πέφτουν αποκλειστικά πάνω σου.
«Μια μαμά δεν χρειάζεται να είναι υπερήρωας»
Κάποτε πίστευα ότι έπρεπε να τα καταφέρνω όλα χωρίς να παραπονιέμαι. Ότι αυτό σημαίνει να είσαι «καλή μαμά». Να αντέχεις.
Τώρα πια ξέρω ότι δεν είναι φυσιολογικό να σηκώνει ένας άνθρωπος μόνος του όλο το βάρος της φροντίδας. Οι μαμάδες δεν είμαστε μηχανές. Έχουμε ανάγκη από στήριξη, από ξεκούραση, από ανθρώπους που θα μας δώσουν χώρο να αναπνεύσουμε.
«Αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι η συναισθηματική στήριξη»
Δεν είναι μόνο η πρακτική βοήθεια. Είναι και η συναισθηματική. Το να υπάρχει κάποιος να σε ρωτήσει «εσύ πώς είσαι;». Να δει ότι έχεις κουραστεί. Να σε αγκαλιάσει χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις τίποτα.
Γιατί η μοναξιά στη μητρότητα δεν φαίνεται πάντα. Μπορεί να είσαι όλη μέρα με παιδιά γύρω σου και ταυτόχρονα να νιώθεις απίστευτα μόνη.
Κι αυτό είναι ένα συναίσθημα που πολλές μαμάδες κρύβουν από ντροπή.
«Μαθαίνω να ζητάω βοήθεια χωρίς ενοχές»
Δεν μου είναι εύκολο. Αλλά προσπαθώ. Προσπαθώ να λέω όταν δεν αντέχω. Να ζητάω βοήθεια όπου μπορώ, ακόμη κι αν είναι μικρή. Να δέχομαι ότι δεν χρειάζεται να είμαι τέλεια.
Και κυρίως, προσπαθώ να θυμάμαι ότι η αξία μου ως μαμά δεν μετριέται από το πόσα κάνω μόνη μου.
Γιατί καμία γυναίκα δεν θα έπρεπε να μεγαλώνει παιδιά νιώθοντας ότι κουβαλά ολόκληρο τον κόσμο στην πλάτη της.
Και αν κι εσύ διαβάζεις αυτές τις γραμμές και νιώθεις κάπως έτσι, θέλω να ξέρεις κάτι σημαντικό. Δεν είσαι αχάριστη. Δεν είσαι «κακιά» μαμά. Δεν είσαι αδύναμη.
Είσαι απλώς πολύ κουρασμένη. Και έχεις ανάγκη από στήριξη, όπως κάθε άνθρωπος.