«Νόμιζα ότι ήταν απλώς οι ορμόνες»
Μετά τη γέννηση του πρώτου μου παιδιού ένιωθα σαν να κινούμαι συνεχώς με υπερένταση. Δεν κοιμόμουν σχεδόν καθόλου, αλλά παρ’ όλα αυτά είχα ενέργεια, μιλούσα ασταμάτητα και ήμουν διαρκώς σε εγρήγορση. Τότε πίστευα πως αυτό ήταν φυσιολογικό. Όλοι έλεγαν ότι οι πρώτες εβδομάδες με ένα νεογέννητο είναι χαοτικές.
Κανείς όμως δεν μου είπε ότι πίσω από αυτή την υπερένταση μπορούσε να κρύβεται κάτι βαθύτερο.
Στην αρχή δεν μπορούσα καν να φανταστώ ότι μπορεί να είχα επιλόχειο κατάθλιψη. Ήμουν δεμένη με το μωρό μου. Το αγαπούσα με όλο μου το είναι. Πώς γίνεται λοιπόν να ήμουν καταθλιπτική;
Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ψέμα που πιστεύουν πολλές μητέρες. Ότι αν αγαπάς το παιδί σου, δεν μπορείς να βιώνεις επιλόχειο κατάθλιψη.
Κι όμως μπορείς.
«Τα πιο απλά πράγματα μου φαίνονταν αδύνατα»
Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να φροντίσω το παιδί μου. Ήταν ότι ξαφνικά ένιωθα πως ακόμα και οι πιο μικρές καθημερινές υποχρεώσεις με συνέθλιβαν.
Θυμάμαι να στέκομαι μπροστά στον νεροχύτη και να κοιτάζω τα άπλυτα πιάτα χωρίς να μπορώ να ξεκινήσω. Το να αποφασίσω τι θα φάμε το βράδυ έμοιαζε βουνό. Το σούπερ μάρκετ με εξουθένωνε πριν καν φύγω από το σπίτι.
Ακόμα και πράγματα που παλιά έκανα αυτόματα, όπως το να φτιάξω μια λίστα ή να ετοιμάσω μια τσάντα, ξαφνικά απαιτούσαν τεράστια προσπάθεια.
Και μαζί με όλα αυτά υπήρχε μια μόνιμη φωνή μέσα μου που έλεγε ότι έπρεπε να τα καταφέρνω καλύτερα.
«Κανείς δεν μου είπε ότι μπορεί να συμβεί αργότερα»
Όταν ακούμε τον όρο «baby blues», συνήθως σκεφτόμαστε τις πρώτες ημέρες μετά τον τοκετό. Κι εγώ αυτό πίστευα. Ότι αν περάσουν οι πρώτες εβδομάδες και συνεχίζω να νιώθω άσχημα, τότε κάτι δεν πάει καλά με μένα ως άνθρωπο.
Αυτό που δεν ήξερα είναι ότι η επιλόχειος κατάθλιψη μπορεί να εμφανιστεί και πολύ αργότερα. Δεν συνδέεται πάντα άμεσα με το μωρό ή με το αν μια γυναίκα απολαμβάνει τη μητρότητα.
Εγώ δεν ήμουν δυστυχισμένη επειδή έγινα μητέρα. Δεν μου έλειπε η ζωή πριν το παιδί. Ήμουν δυστυχισμένη χωρίς να μπορώ να εξηγήσω ακριβώς το γιατί.
Και αυτό με τρόμαζε περισσότερο από όλα.
«Ήθελα κάποιος να μου πει ότι δεν είμαι κακή μητέρα»
Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο, θα ήθελα κάποιος να με καθίσει απέναντί του και να μου πει ξεκάθαρα:
«Είσαι καλή μαμά. Αγαπάς το παιδί σου. Και χρειάζεσαι βοήθεια».
Θα ήθελα να ξέρω ότι αυτά τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν. Ότι μπορείς να νιώθεις απέραντη αγάπη για το μωρό σου και ταυτόχρονα να αισθάνεσαι ότι βυθίζεσαι.
Για πολύ καιρό πίστευα ότι έπρεπε να το ξεπεράσω μόνη μου. Ότι αν προσπαθούσα περισσότερο, αν ήμουν πιο δυνατή ή πιο οργανωμένη, θα ένιωθα ξανά όπως πριν.
Δεν λειτουργεί όμως έτσι η επιλόχειος κατάθλιψη.
«Οι σκέψεις που δεν τολμούσα να πω δυνατά»
Ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια ήταν οι σκέψεις που έκαναν συνεχώς κύκλους στο μυαλό μου. Σκέψεις αγωνίας, φόβου και πανικού που με εξουθένωναν.
Αργότερα έμαθα ότι αυτές οι παρεισφρητικές σκέψεις είναι συχνό σύμπτωμα της επιλόχειας κατάθλιψης και του επιλόχειου άγχους.
Τότε όμως ένιωθα ντροπή. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν γιατί φοβόμουν ότι θα με κρίνουν ή ότι θα πιστέψουν πως δεν μπορώ να φροντίσω το παιδί μου.
Έτσι σώπαινα.
Και όσο σώπαινα, τόσο χειρότερα ένιωθα.
«Η στιγμή που ζήτησα βοήθεια»
Χρειάστηκε χρόνος μέχρι να παραδεχτώ ότι δεν ήμουν καλά. Η αλήθεια ήρθε όταν έκλεισα ραντεβού με μια ψυχολόγο που ειδικευόταν στην ψυχική υγεία των μητέρων.
Για πρώτη φορά κάποιος μου εξήγησε τι μου συνέβαινε χωρίς να με κάνει να νιώσω ενοχές.
Σιγά σιγά άρχισα να αναγνωρίζω τα σημάδια. Να καταλαβαίνω ότι δεν ήμουν αδύναμη, ούτε κακή μητέρα. Ήμουν μια γυναίκα που περνούσε επιλόχειο κατάθλιψη και χρειαζόταν στήριξη.
Και ναι, ξεπερνιέται.
Δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά γίνεται.
Σήμερα, όταν κοιτάζω πίσω εκείνη την περίοδο, εύχομαι μόνο να είχα μιλήσει νωρίτερα. Να μην είχα μείνει μόνη τόσο καιρό μέσα στον φόβο και την ενοχή.
Αν υπάρχει κάτι που θέλω να ξέρει κάθε νέα μητέρα που διαβάζει αυτές τις γραμμές, είναι αυτό:
Δεν είσαι μόνη. Και δεν χρειάζεται να το περάσεις μόνη σου.