«Περίμενα αυτή τη στιγμή για χρόνια»
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ήθελα να γίνω μητέρα. Όταν οι φίλες μου ονειρεύονταν ταξίδια και καριέρα, εγώ φανταζόμουν ένα σπίτι γεμάτο παιδικές φωνές. Κάθε φορά που έβλεπα ένα μωρό, κάτι μέσα μου μαλάκωνε.
Όταν τελικά έμεινα έγκυος, ένιωσα πως η ζωή μου ολοκληρωνόταν. Διάβαζα βιβλία, ετοίμαζα το δωμάτιο του μωρού, «μιλούσα» στο μωρό μου. Ανυπομονούσα να γεννήσω.
Και μετά γέννησα.
Όλοι περίμεναν να με δουν ευτυχισμένη. Κι εγώ αυτό περίμενα από τον εαυτό μου. Όμως αντί για συγκίνηση, ένιωθα ένα περίεργο κενό που δεν μπορούσα να εξηγήσω.
«Έκλαιγα χωρίς λόγο»
Τις πρώτες εβδομάδες μετά τον τοκετό έκλαιγα συνέχεια. Όχι επειδή δεν αγαπούσα το παιδί μου. Το κοιτούσα και ένιωθα τρυφερότητα, αγωνία, ευθύνη. Αλλά ταυτόχρονα ένιωθα και κάτι βαρύ να με πλακώνει.
Ξυπνούσα το πρωί και δεν είχα δύναμη να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ακόμα και τα πιο απλά πράγματα μου φαίνονταν βουνό. Όλοι μου έλεγαν πως «είναι φυσιολογικό, όλες οι μαμάδες κουράζονται». Κι έτσι άρχισα να πιστεύω πως ίσως υπερέβαλλα.
Μόνο που μέσα μου δεν ήταν απλή κούραση.
«Ένιωθα ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα»
Το πιο δύσκολο ήταν οι ενοχές. Σκεφτόμουν συνεχώς πως έπρεπε να είμαι χαρούμενη. Είχα ένα υγιές μωρό, έναν άνθρωπο που αγαπούσα δίπλα μου, μια οικογένεια που με στήριζε. Τότε γιατί ένιωθα τόσο άδεια;
Υπήρχαν στιγμές που καθόμουν στον καναπέ κρατώντας το μωρό μου και ένιωθα σαν να παρακολουθώ τη ζωή κάποιου άλλου. Σαν να είχα χαθεί μέσα σε μια ομίχλη.
Δεν είχα διάθεση να δω κόσμο. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Ακόμα και όταν κοιμόταν το μωρό, εγώ δεν μπορούσα να ξεκουραστώ. Το μυαλό μου έτρεχε συνέχεια.
«Φοβόμουν να μιλήσω»
Το κράτησα μέσα μου για μήνες. Φοβόμουν πως αν έλεγα την αλήθεια, όλοι θα πίστευαν ότι είμαι κακή μητέρα. Ότι δεν αγαπώ το παιδί μου αρκετά.
Κι όμως, η αλήθεια ήταν ακριβώς η αντίθετη. Το αγαπούσα τόσο πολύ που τρόμαζα ακόμα περισσότερο με όσα ένιωθα. Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί ενώ είχα αποκτήσει αυτό που ήθελα περισσότερο στον κόσμο, δεν ένιωθα ευτυχισμένη.
Άρχισα να απομακρύνομαι από όλους. Χαμογελούσα όταν έπρεπε, απαντούσα «μια χαρά» όταν με ρωτούσαν, αλλά μέσα μου κατέρρεα.
Τα σημάδια της επιλόχειας κατάθλιψης
Τότε δεν ήξερα πως αυτά που ζούσα είχαν όνομα. Νόμιζα πως ήμουν απλώς αχάριστη ή αδύναμη. Σήμερα ξέρω ότι πολλές γυναίκες περνούν επιλόχεια κατάθλιψη και ντρέπονται να το παραδεχτούν.
Η συνεχής θλίψη, η απομόνωση, οι ενοχές, η αδυναμία να νιώσεις χαρά, η ψυχική εξάντληση και το αίσθημα κενού δεν σημαίνουν ότι μια γυναίκα δεν αγαπά το παιδί της. Σημαίνουν ότι χρειάζεται στήριξη.
Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να λέγεται πιο συχνά.
«Η βοήθεια που ζήτησα μου έσωσε τη ζωή»
Η στιγμή που άλλαξαν όλα ήταν όταν ξέσπασα μπροστά στον σύντροφό μου. Δεν άντεχα άλλο να προσποιούμαι ότι είμαι καλά.
Εκείνος ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μου είπε ότι δεν χρειάζεται να το περάσω μόνη μου.
Λίγες μέρες αργότερα μίλησα με ειδικό ψυχικής υγείας. Θυμάμαι ακόμα πόσο δύσκολο ήταν να πω δυνατά όσα ένιωθα. Για πρώτη φορά όμως κάποιος με άκουσε χωρίς να με κρίνει.
Σιγά σιγά άρχισα να καταλαβαίνω τι μου συνέβαινε. Έμαθα να φροντίζω και εμένα, όχι μόνο το μωρό μου. Να ζητάω βοήθεια χωρίς ντροπή. Να ξεκουράζομαι χωρίς ενοχές.
Δεν έγιναν όλα μαγικά από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάστηκε χρόνος, υπομονή και στήριξη. Όμως βγήκα από εκείνο το σκοτεινό σημείο.
Σήμερα μπορώ να πω ότι απολαμβάνω πραγματικά τη μητρότητα. Και πάνω απ’ όλα, ξέρω ότι το να ζητήσεις βοήθεια δεν σε κάνει λιγότερο καλή μητέρα. Σε κάνει... άνθρωπο!
.jpg)
