Χάθηκε μια νέα γυναίκα από φυσιολογικό τοκετό... Δεν πρόλαβε να χαρεί το μωράκι της
Πένθος
«Χάσαμε τη Μαγδούλα μας, το χαμογελαστό, δοτικό κορίτσι που ανταμώναμε στα επείγοντα του νοσοκομείου μας πολλά χρόνια»
Η αγάπη δεν τελειώνει με τον θάνατο. Συνεχίζει να υπάρχει μέσα στις αναμνήσεις, στις φωτογραφίες, στις ιστορίες...
Θρηνεί δίπλα του και δεν αφήνει κανέναν να το πλησιάσει...
Οι συμμαθητές των 2 κοριτσιών είναι συντετριμμένοι...
Πώς ν' αντέξει αυτή η μάνα τέτοιο πόνο...
Ο Γιωργάκης ονειρευόταν να πάει σχολείο, αλλά δεν πρόλαβε...
«Μόνο τη Μυρτώ μου θέλω, τίποτα άλλο. Μαζί της θα πάω, σου τ' ορκίζομαι. Τίποτα άλλο δεν θέλω, τελείωσε…»
«Όταν έχασα τη μητέρα μου, ένιωσα ένα κενό. Και μέσα σε αυτό το κενό, άρχισα να βλέπω αλλιώς τα δικά μου παιδιά»
Μοναδικός και πάντα πρωτοπόρος
