Μια ιστορία για την αληθινή αγάπη που πρέπει να διαβάσουν όλα τα ζευγάρια

Μια ιστορία για την αληθινή αγάπη που πρέπει να διαβάσουν όλα τα ζευγάρια

H αληθινή αγάπη κρύβεται στις απλές, καθημερινές στιγμές ενός ζευγαριού. Υπάρχει στην ασφάλεια και τη σιγουριά που νιώθει ο ένας σύντροφος για τον άλλον, στην αλληλοφροντίδα και την αλληλουποστήριξη. Είναι υπέροχη και μοναδική για τον καθένα μας, όπως θα δείτε στο παρακάτω κείμενο.

«Οι γονείς μου ήταν παντρεμένοι για 55 χρόνια. Ένα πρωί, η μαμά μου κατέβαινε τις σκάλες για να φτιάξει το πρωινό του μπαμπά, έπαθε καρδιακή προσβολή και έπεσε κάτω. Ο πατέρας μου την σήκωσε όσο καλύτερα μπορούσε και σχεδόν την έσυρε στο αυτοκίνητο. Με μεγάλη ταχύτητα , χωρίς να υπολογίζει τα φανάρια, την οδήγησε στο νοσοκομείο.

Όταν έφτασε, δυστυχώς δεν ήταν πια μαζί μας.

Κατά τη διάρκεια της κηδείας, ο πατέρας μου δεν μίλησε. Το βλέμμα του χάθηκε. Δύσκολα έκλαψε.

Εκείνο το βράδυ, ενώθηκαν μαζί του τα παιδιά του. Μέσα σε κλίμα πόνου και νοσταλγίας, θυμηθήκαμε όμορφα ανέκδοτα και ο πατέρας μου ζήτησε από τον αδερφό μου, θεολόγο, να του πει πού θα ήταν η μαμά εκείνη τη στιγμή. Ο αδερφός μου άρχισε να μιλά για τη μετά θάνατον ζωή και να μαντεύει πώς και πού θα ήταν.

Ο πατέρας μου άκουγε προσεκτικά. Ξαφνικά μας ζήτησε να τον πάμε στο νεκροταφείο.
''Μπαμπά!'' απαντήσαμε, ''είναι 11 το βράδυ, δεν μπορούμε να πάμε στο νεκροταφείο τώρα!''.

Ύψωσε τη φωνή του και με βλέμμα δακρυσμένο είπε: ''Μην μαλώνετε μαζί μου, σας παρακαλώ μην στενοχωρείτε τον άντρα που μόλις έχασε τη γυναίκα του για 55 χρόνια''.

Ακολούθησε ένα λεπτό σεβασμού σιωπής, δεν φωνάξαμε άλλο. Πήγαμε στο νεκροταφείο και ζητήσαμε άδεια από τον νυχτοφύλακα. Με ένα φακό φτάσαμε στον τάφο. Ο πατέρας μου χάιδεψε την φωτογραφία της, προσευχήθηκε και μας είπε , που παρακολουθήσαμε τη σκηνή συγκινημένοι:

"Ξέρετε ήταν 55 χρόνια... ; Κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για αληθινή αγάπη αν δεν έχει ιδέα πώς είναι να μοιράζεσαι τη ζωή με μια γυναίκα."Έκανε μια παύση και σκούπισε το πρόσωπό του. "Εκείνη και εγώ, ήμασταν μαζί σε εκείνη την κρίση. Άλλαξα δουλειά..." συνέχισε ''Μαζέψαμε τα πράγματα όταν πουλήσαμε το σπίτι και μετακομίσαμε έξω από την πόλη. Μοιραστήκαμε τη χαρά να σας βλέπουμε να τελειώνετε τις σπουδές σας , θρηνήσαμε την αναχώρηση αγαπημένων προσώπων δίπλα-δίπλα, προσευχηθήκαμε μαζί στην αίθουσα αναμονής κάποιων νοσοκομείων, στηρίζαμε ο ένας τον άλλον στον πόνο, αγκαλιαζόμαστε κάθε Χριστούγεννα, και συγχωρούσαμε τα λάθη μας... Παιδιά, τώρα έφυγε, και είμαι χαρούμενος, ξέρετε γιατί;

Γιατί έφυγε πριν από εμένα. Δεν χρειάστηκε να περάσει την αγωνία και τον πόνο να με θάψει, να μείνει μόνη μετά την αναχώρησή μου. Θα είμαι αυτός που θα περάσει από αυτό, και ευχαριστώ τον Θεό. Την αγαπώ τόσο πολύ που δεν θα ήθελα να υποφέρει...''

Όταν τελείωσε ο πατέρας μου, τα αδέρφια μου και εγώ είχαμε δάκρυα να κυλούν στα πρόσωπά μας. Τον αγκαλιάσαμε και μας παρηγόρησε: ''Δεν πειράζει, μπορούμε να πάμε σπίτι, ήταν μια κακή μέρα''.

Εκείνο το βράδυ κατάλαβα τι είναι η αληθινή αγάπη. Απέχει πολύ από τον ρομαντισμό, δεν έχει να κάνει πολύ με τον ερωτισμό ή με το σεξ, μάλλον συνδέεται με τη δουλειά, τη συμπλήρωση, τη φροντίδα και, κυρίως, με την αληθινή αγάπη που δηλώνουν δύο πραγματικά αφοσιωμένους ανθρώπους».

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΜΠΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΜΑΣ

Γραφτείτε στο Newsletter μας

Διαγωνισμοί, δώρα και τα πάντα για το παιδί και την οικογένεια!

v