Αυτό ακριβώς το συναίσθημα μάς περιγράφει και μια μαμά, η οποία συνειδητοποίησε ότι το παιδί της μεγάλωσε ξαφνικά, από τη μία μέρα στην άλλη και φοβάται μήπως άθελά της έχει χάσει πολύτιμες στιγμές που δεν γυρίζουν πίσω:
Το πρώτο σοκ της συνειδητοποίησης
Δεν ξέρω πότε ακριβώς συνέβη. Δεν μπορώ να βάλω ημερομηνία. Ξέρω μόνο ότι μια μέρα σε κοίταξα και σκέφτηκα «πότε πρόλαβες να μεγαλώσεις;». Χθες σε κρατούσα αγκαλιά. Χθες με χρειαζόσουν για τα πάντα. Για να φας, να κοιμηθείς, να νιώσεις ασφάλεια. Και σήμερα μου λες ότι μπορείς μόνος σου. Ότι δεν χρειάζεται να σε συνοδεύσω μέχρι το σχολείο. Ότι ξέρεις.
Και χαίρομαι. Αλήθεια χαίρομαι. Γιατί αυτός ήταν πάντα ο στόχος. Να μεγαλώσεις, να δυναμώσεις, να σταθείς στα πόδια σου. Κι όμως, μαζί με τη χαρά, έρχεται και ένα σφίξιμο στο στομάχι. Ένα μικρό «πένθος» για όλα όσα δεν θα ξαναζήσουμε με τον ίδιο τρόπο.
Θυμάμαι τότε που χωρούσες στην αγκαλιά μου
Θυμάμαι πώς σε κρατούσα στην αγκαλιά μου όταν ήσουν μωρό. Θυμάμαι εκείνη την αγκαλιά που ήταν καταφύγιο και για τους δυο μας. Τώρα η αγκαλιά μας είναι διαφορετική. Πιο σπάνια, πιο σύντομη, καμιά φορά αμήχανη. Κι όμως, είναι το ίδιο σημαντική. Ίσως τώρα να είναι και περισσότερο.
Υπάρχουν μέρες που θέλω να σου πω να μείνεις λίγο ακόμα. Να μην βιαστείς. Να μην μεγαλώσεις τόσο γρήγορα. Αλλά ξέρω ότι δεν γίνεται. Η μητρότητα είναι αυτό ακριβώς. Να μαθαίνεις να αφήνεις, ενώ η καρδιά σου θέλει να κρατά.
Η ενοχή για την οποία δεν μιλάμε συχνά
Κάπου εδώ έρχεται και η ενοχή. Εκείνη η γνώριμη φίλη μιας μαμάς. Μήπως δεν ήμουν αρκετά παρούσα; Μήπως δούλευα πολύ; Μήπως βιαζόμουν; Μήπως έλεγα συχνά «όχι τώρα»; Και τώρα που μεγαλώνεις, φοβάμαι μήπως έχασα στιγμές που δεν γυρίζουν πίσω.
Προσπαθώ όμως να θυμίζω στον εαυτό μου ότι έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα. Με τα δεδομένα που είχα τότε. Με την κούραση, τις αντοχές και τις αγωνίες μου. Κι εσύ μεγάλωσες μέσα σε αγάπη. Αυτό μετράει.
Όσο μεγάλος και να είσαι, πάντα θα είσαι το παιδί μου
Το ότι μεγαλώνει το παιδί σου δεν σημαίνει ότι δεν σε χρειάζεται πια. Σε χρειάζεται αλλιώς. Όχι για να το ταΐσεις ή να το κρατήσεις από το χέρι, αλλά για να το ακούσεις. Για να είσαι εκεί όταν ο κόσμος του φαίνεται περίπλοκος και μπερδεμένος. Για να του θυμίζεις ποιος είναι.
Μαθαίνω κι εγώ να μεγαλώνω μαζί σου. Να αλλάζω ρόλο. Να κάνω ένα βήμα πίσω χωρίς να φεύγω. Να είμαι παρούσα χωρίς να παρεμβαίνω συνεχώς.
Κι αν έπρεπε να σου πω κάτι σήμερα
Αν μέπρεπε να σου πω κάτι σήμερα, θα ήταν αυτό. Ότι σε βλέπω. Σε καμαρώνω. Και παρόλο που με πιάνει εκείνο το παράπονο του «χθες σε κρατούσα αγκαλιά», δεν θα άλλαζα τίποτα από τη διαδρομή μας.
Γιατί η μητρότητα δεν είναι να κρατάς το παιδί σου μικρό για πάντα. Είναι να το βοηθάς να μεγαλώσει, ακόμα κι αν αυτό σου ραγίζει λίγο την καρδιά κάθε φορά.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο και το πιο δύσκολο κομμάτι της γονεϊκότητας. Να μαθαίνεις να αγαπάς χωρίς να κρατάς σφιχτά. Να αφήνεις χώρο, ενώ η αγκαλιά σου θα είναι πάντα εκεί, ανοιχτή, όποτε τη χρειαστεί.
.jpg)
