Είναι εκείνοι που θα κρατήσουν το παιδί όταν έχεις σύσκεψη, που θα το πάρουν από το σχολείο όταν αρρωστήσει, που θα σου αφήσουν φαγητό στο ψυγείο όταν η εβδομάδα σε έχει διαλύσει. Ταυτόχρονα όμως, οι ίδιοι άνθρωποι μπορεί να γίνουν πηγή έντασης, αμφισβήτησης και εσωτερικής σύγκρουσης.
Τους χρειάζεσαι και αυτό είναι αλήθεια. Αλλά η συνεχής παρέμβαση μπορεί να σε εξαντλήσει ψυχικά. Αυτή η διπλή πραγματικότητα δεν σε κάνει αχάριστη. Σε τοποθετεί απλώς σε έναν ρόλο που είναι σύνθετος και συχνά συναισθηματικά φορτισμένος.
Όταν η βοήθεια συνοδεύεται από κριτική
Οι παππούδες δεν προσφέρουν μόνο χρόνο και πρακτική στήριξη. Φέρνουν μαζί τους εμπειρία, πεποιθήσεις και έναν διαφορετικό τρόπο διαπαιδαγώγησης. Μεγάλωσαν παιδιά σε άλλες εποχές, με άλλες κοινωνικές προσδοκίες και διαφορετικά επιστημονικά δεδομένα. Εσύ μπορεί να έχεις επενδύσει στη θετική διαπαιδαγώγηση, να προσπαθείς να βάζεις όρια με ηρεμία και να δίνεις χώρο στο συναίσθημα του παιδιού. Εκείνοι μπορεί να θεωρούν ότι η αυστηρότητα είναι απαραίτητη ή ότι κάποια πράγματα δεν χρειάζονται τόση ανάλυση.
Όταν ακούς φράσεις όπως εμείς δεν τα κάναμε έτσι και μεγαλώσατε μια χαρά, δεν αμφισβητείται απλώς μια πρακτική. Αμφισβητείται η ταυτότητά σου ως μητέρα. Και αυτό πονά βαθύτερα από μια απλή διαφωνία για τα γλυκά ή τις οθόνες.
Η ενοχή που σε κρατά σιωπηλή
Ένα από τα πιο ισχυρά συναισθήματα σε αυτή τη δυναμική είναι η ενοχή. Πώς να βάλεις όρια σε ανθρώπους που σε στηρίζουν καθημερινά; Πώς να ζητήσεις να μην σχολιάζουν μπροστά στο παιδί ή να ακολουθούν συγκεκριμένους κανόνες, όταν ξέρεις ότι χωρίς εκείνους η καθημερινότητά σου θα ήταν χαοτική;
Έτσι συχνά επιλέγεις τη σιωπή. Καταπίνεις την ενόχληση για να μη διαταραχθεί η ισορροπία. Όμως η καταπίεση δεν εξαφανίζει το συναίσθημα. Το μετατρέπει σε εσωτερική ένταση που αργά ή γρήγορα βγαίνει στην επιφάνεια με εκρήξεις ή με απόσυρση.
Η ενοχή δεν είναι οδηγός για υγιείς αποφάσεις. Είναι συναίσθημα που χρειάζεται αναγνώριση, όχι υπακοή. Αν δεν εκφράσεις αυτό που σε δυσκολεύει, η σχέση θα επιβαρυνθεί σιωπηλά.
Το παιδί χρειάζεται σταθερότητα
Μέσα σε αυτή τη δυναμική υπάρχει και ένα τρίτο πρόσωπο. Το παιδί. Τα παιδιά αντιλαμβάνονται πολύ γρήγορα τις αντιφάσεις. Αν η μητέρα λέει όχι γλυκό πριν το φαγητό και η γιαγιά λέει έλα μωρέ, μην είσαι αυστηρή, το παιδί δεν ξέρει ποιο πλαίσιο να ακολουθήσει. Δεν είναι θέμα χειρισμού. Είναι θέμα ασφάλειας.
Τα παιδιά χρειάζονται συνέπεια και ενιαίο μήνυμα για να νιώθουν ασφαλή. Όταν οι ενήλικες διαφωνούν μπροστά τους, αυξάνεται το άγχος και συχνά εμφανίζονται ξεσπάσματα ή δοκιμές ορίων. Η σύγκρουση των μεγάλων μετατρέπεται σε σύγχυση του παιδιού. Γι αυτό η συζήτηση με τους παππούδες δεν είναι προσωπική μάχη. Είναι ζήτημα ψυχολογικής σταθερότητας του παιδιού.
Το ζευγάρι ως κοινό μέτωπο
Η ένταση με τους παππούδες συχνά μεταφέρεται μέσα στο ζευγάρι. Ο ένας σύντροφος μπορεί να αισθάνεται ότι οι δικοί του δέχονται επίθεση. Ο άλλος μπορεί να νιώθει ότι δεν υποστηρίζεται επαρκώς. Αν δεν υπάρξει κοινή στάση, η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο.
Το ζευγάρι χρειάζεται να λειτουργεί ως ενιαία ομάδα. Οι αποφάσεις για τα όρια πρέπει να λαμβάνονται πρώτα ιδιωτικά και να παρουσιάζονται ως κοινή θέση. Όταν υπάρχει ρήγμα ανάμεσα στους δύο γονείς, οι παρεμβάσεις εντείνονται και η σύγχυση μεγαλώνει. Η αλληλοϋποστήριξη δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν διαφωνίες. Σημαίνει ότι αυτές επιλύονται εσωτερικά και όχι μπροστά στους τρίτους.
Όρια χωρίς ρήξη
Πολλοί φοβούνται ότι αν θέσουν όρια, θα προκληθεί ρήξη. Στην πραγματικότητα, η σαφήνεια είναι προϋπόθεση για υγιή σχέση. Όταν λες με ήρεμο τρόπο τι χρειάζεσαι, δεν απορρίπτεις τον άλλον. Προστατεύεις τον εαυτό σου και τη σχέση.
Τα όρια δεν είναι αγνωμοσύνη. Είναι πράξη ωριμότητας. Μπορεί να υπάρξει αρχική δυσφορία, ειδικά αν η οικογένεια δεν έχει μάθει να λειτουργεί με σαφή όρια. Όμως μακροπρόθεσμα, η ειλικρίνεια μειώνει την παθητική επιθετικότητα και τις συσσωρευμένες εντάσεις.
Η διατύπωση παίζει ρόλο. Αντί για κατηγορίες, μπορείς να μιλήσεις για το πώς νιώθεις και τι θα σε βοηθούσε. Η επικοινωνία δεν χρειάζεται να είναι σκληρή για να είναι ξεκάθαρη.
Βλέποντας και τη δική τους πλευρά
Οι παππούδες συχνά επενδύουν συναισθηματικά στον ρόλο τους. Νιώθουν ξανά χρήσιμοι, σημαντικοί, συνδεδεμένοι. Όταν αντιλαμβάνονται ότι περιορίζεται ο ρόλος τους, μπορεί να αντιδράσουν με περισσότερη παρέμβαση αντί για λιγότερη.
Η αναγνώριση της προσφοράς τους είναι ουσιαστική. Ένα ειλικρινές ευχαριστώ και η έμπρακτη εκτίμηση μειώνουν την ανάγκη για επιβεβαίωση μέσω ελέγχου. Η ισορροπία χτίζεται μέσα από συνεχή διαπραγμάτευση, όχι μέσα από σιωπή ή απότομες ρήξεις.
Το δικαίωμά σου να είσαι η μητέρα
Στο τέλος, υπάρχει μια θεμελιώδης αλήθεια που χρειάζεται να κρατήσεις καθαρή μέσα σου. Εσύ έχεις την τελική ευθύνη για το παιδί σου. Η βοήθεια είναι πολύτιμη, αλλά δεν αντικαθιστά τον ρόλο σου. Μπορείς να αποδεχτείς στήριξη χωρίς να παραχωρείς τις βασικές σου αρχές.
Η μετάβαση σε αυτή τη φάση ζωής είναι διπλή. Μεγαλώνεις παιδιά και ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζεις τη σχέση με τους δικούς σου γονείς ως ενήλικη πια. Δεν είναι εύκολο. Είναι όμως μια φυσική εξέλιξη.
Όταν βρεθεί η ισορροπία, οι παππούδες μπορούν να είναι στήριγμα και χαρά χωρίς να γίνονται πηγή έντασης. Και εσύ μπορείς να αναπνέεις γνωρίζοντας ότι η βοήθεια δεν αναιρεί τη φωνή σου, αλλά συνυπάρχει με αυτήν.
.jpg)
