Δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά ξαφνικά όλα τα Σαββατοκύριακά μας έχουν δεσμευτεί από παιδικά πάρτι. Δεν υπάρχει πια αυθορμητισμός. Δεν υπάρχει «πάμε μια εκδρομή;». Υπάρχει μόνο «τι ώρα είναι το πάρτι;», «έχουμε πάρει δώρο;», «πού είναι η πρόσκληση;».
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε έναν παιδότοπο με πλαστικές μπάλες και σε ένα κλειστό γυμναστήριο με ανιματέρ που ουρλιάζει, αναρωτιέμαι: πότε ακριβώς χάσαμε τα Σαββατοκύριακά μας;
Το ημερολόγιο τρόμου
Το ημερολόγιό μου πλέον δεν γράφει υποχρεώσεις. Γράφει ονόματα παιδιών.
Σάββατο 12: Πάρτι στον παιδότοπο.
Κυριακή 18: Πάρτι σε bowling.
Επόμενο Σάββατο: Πάρτι σε πάρκο με κλόουν.
Και εγώ, που κάποτε ονειρευόμουν χαλαρά πρωινά με καφέ στο χέρι, βρίσκομαι να ψάχνω καλτσάκια που να ταιριάζουν και να φωνάζω «βάλε μπουφάν, θα ιδρώσεις και μετά θα κρυώσεις». Δεν είναι ότι δεν χαίρομαι για τα παιδιά. Είναι ότι κουράστηκα να ζω σε καθεστώς μόνιμης ετοιμότητας για πάρτι.
Το οικονομικό δράμα που δεν συζητάμε
Ας μιλήσουμε ειλικρινά. Κάθε πρόσκληση σημαίνει δώρο. Και όχι, δεν μπορείς να πας με κάτι πρόχειρο. Υπάρχει άγραφος νόμος. Θα πας στο παιχνιδάδικο, θα κάνεις κύκλους ανάμεσα σε ράφια, θα αναρωτηθείς αν το παιδί έχει ήδη το συγκεκριμένο σετ. Θα σκεφτείς το budget. Θα το ξεπεράσεις. Θα προσθέσεις και μια κάρτα. Θα χαμογελάς ταμειακά.
Και στο τέλος του μήνα θα κοιτάς την κίνηση της κάρτας και θα λες «μα πότε ξοδέψαμε τόσα;». Τα παιδικά πάρτι είναι μια μικρή, σταθερή οικονομική αιμορραγία που όλοι προσποιούμαστε ότι δεν βλέπουμε.
Η κοινωνική αμηχανία της μαμάς
Και μετά είναι το άλλο. Το κοινωνικό. Μπαίνεις στον χώρο. Βλέπεις μαμάδες που ξέρεις ελάχιστα. Κάνεις εκείνο το χαμόγελο αναγνώρισης. Στέκεσαι όρθια με το παλτό αγκαλιά. Δεν ξέρεις πού να αφήσεις την τσάντα. Δεν ξέρεις αν κάθεσαι ή αν φαίνεται ότι «βολεύτηκες».
Μιλάς για σχολείο. Για δραστηριότητες. Για το αν κάνουν αγγλικά. Για το αν ξεκίνησαν μπάσκετ. Και μέσα σου σκέφτεσαι ότι θα ήθελες να μιλήσεις για κάτι πιο ουσιαστικό. Ή έστω να κάτσεις μόνη σου πέντε λεπτά με το κινητό σου χωρίς να νιώθεις αγενής. Η αμηχανία των παιδικών πάρτι είναι μια ολόκληρη κατηγορία ψυχολογικής δοκιμασίας.
Εκείνος που «δεν μπορεί» να έρθει
Και κάπου εδώ έρχεται το αγαπημένο μου κεφάλαιο. Ο άντρας μου. «Αγάπη, έχεις πάρτι το Σάββατο, ε; Εγώ μάλλον δεν θα μπορέσω, έχω κάτι δουλειές». Πάντα έχει κάτι. Κάτι επείγον. Κάτι που δεν μετακινείται. Κάτι που τυχαία πέφτει πάνω στο τρίωρο του παιδότοπου.
Και εγώ, με ένα παιδί που θέλει να τρέχει και ένα που θέλει να με κρατάει από το χέρι, προσπαθώ να ισορροπήσω ανάμεσα σε τούρτες, χυμούς και τουαλέτες. Υπάρχει μια μικρή γκρινίτσα μέσα μου που θα ήθελε να μοιράζεται αυτά τα Σαββατοκύριακα. Όχι γιατί τα λατρεύω. Αλλά γιατί τουλάχιστον θα ήμασταν δύο που δεν τα αντέχουμε.
Το όνειρο του «ενδιαφέροντος» Σαββατοκύριακου
Ξέρετε τι θα ήθελα; Να ξυπνήσουμε ένα Σάββατο και να πούμε «πάμε μια μονοήμερη;». Να πάμε θάλασσα, βουνό, μια βόλτα στο κέντρο. Να χαθούμε λίγο. Να κάνουμε κάτι που δεν έχει πρόγραμμα, ανιματέρ και σακούλες με δωράκια αποχαιρετισμού. Θα ήθελα να κάτσω σε ένα καφέ και να μιλήσω με τον άντρα μου χωρίς να με διακόπτει κάποιος που φωνάζει «μαμά κοίτα με».
Θα ήθελα να μη μετράω ώρες μέχρι να τελειώσει το πάρτι. Και ναι, νιώθω και λίγες τύψεις που το λέω. Γιατί τα παιδιά περνούν υπέροχα. Γυρίζουν σπίτι ιδρωμένα, χαρούμενα, με μπαλόνια και γέλια. Αλλά εγώ γυρίζω εξαντλημένη, με την αίσθηση ότι το Σαββατοκύριακο πέρασε χωρίς να ξεκουραστώ ούτε λεπτό.
Η κρυφή ανακούφιση όταν ακυρώνεται ένα πάρτι
Θα το πω. Και όποια μαμά με καταλαβαίνει, θα χαμογελάσει. Όταν έρχεται μήνυμα «τελικά το πάρτι αναβάλλεται», νιώθω ένα μικρό κύμα ευτυχίας. Σαν να μου χάρισαν χρόνο. Ξαφνικά ανοίγει ένα παράθυρο. Μπορούμε να μείνουμε σπίτι. Να δούμε ταινία με πιτζάμες. Να κάνουμε τίποτα. Και το τίποτα, όταν είσαι γονιός, είναι πολυτέλεια.
Και όμως, θα συνεχίσω να πηγαίνω
Μέσα σε όλη αυτή τη γκρίνια, υπάρχει και μια αλήθεια που δεν μπορώ να αγνοήσω. Αυτά τα πάρτι είναι οι μικρές αναμνήσεις της παιδικής τους ηλικίας. Είναι οι φίλοι τους. Είναι οι πρώτες κοινωνικές τους εμπειρίες. Είναι τα γέλια που θα θυμούνται.
Και εγώ, όσο κι αν λέω «δεν αντέχω άλλο», θα συνεχίσω να ψάχνω δώρα, να ντύνομαι βιαστικά και να στέκομαι όρθια με ένα χάρτινο ποτήρι καφέ στο χέρι.
Δεν αντέχω ακόμα ένα Σαββατοκύριακο με παιδικό πάρτι.
Και αν αυτό το Σάββατο δεν έχουμε καμία πρόσκληση, σας παρακαλώ, μην μου το θυμίσετε. Θα κάτσω στον καναπέ, θα πιω τον καφέ μου ζεστό και θα κάνω ότι δεν υπάρχει ούτε ένας μονόκερος σε ακτίνα δέκα χιλιομέτρων.
