Ταλαντούχα, ευγενική, καλή συνάδελφος και σύντροφος, η Ελευθερία Βιδάκη, που έπασχε από επιλόχειο κατάθλιψη μετά τη γέννηση του γιου της, συγκλόνισε το πανελλήνιο, ενώ η απουσία της έγινε αισθητή από τον καλλιτεχνικό χώρο.
Η αυτοκτονία της, ωστόσο, έγινε η αφορμή για να ανοίξει μια δύσκολη συζήτηση γύρω από την επιλόχειο κατάθλιψη, μια κατάσταση που συχνά παραμένει αόρατη και υποτιμημένη.
Η σκοτεινή πλευρά της μητρότητας
Για πολλές γυναίκες, ο ερχομός ενός παιδιού είναι ίσως η πιο συγκινητική και ιερή εμπειρία της ζωής τους. Δεν είναι όμως για όλες έτσι. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου αυτή η νέα αρχή δεν φέρνει μόνο χαρά, αλλά και μια βαθιά εσωτερική δοκιμασία. Η ιστορία της Ελευθερία Βιδάκη αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της δύσκολης πραγματικότητας.
Παρά την επαγγελματική της πορεία που έδειχνε να ανοίγεται μπροστά της και την εικόνα μιας ισορροπημένης οικογενειακής ζωής, βρέθηκε αντιμέτωπη με την επιλόχειο κατάθλιψη - μια ψυχική κατάσταση που συχνά υποτιμάται ή περνά απαρατήρητη. Αν και εξωτερικά όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν καλά, μέσα της έδινε έναν αθέατο αγώνα, που λίγοι μπορούσαν να αντιληφθούν.
Η τραγική της κατάληξη λειτούργησε σαν ένα δυνατό «καμπανάκι», υπενθυμίζοντας πως η μητρότητα δεν είναι μόνο χαμόγελα και ευτυχία, αλλά και στιγμές σιωπηλής δυσκολίας που πολλές φορές μένουν στο σκοτάδι.
Η διαδρομή της Ελευθερίας Βιδάκη
Η Ελευθερία Βιδάκη γεννήθηκε το 1969 στη Θέρισο Κρήτης, έναν τόπο με έντονο ιστορικό αποτύπωμα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και συνέχισε με σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από νωρίς ξεχώρισε για την παρουσία και την ευαισθησία της στη σκηνή, συμμετέχοντας σε σημαντικές θεατρικές παραγωγές, ιδιαίτερα στο αρχαίο δράμα.
Στην τηλεόραση έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από τη σειρά «Κάτι τρέχει με τους δίπλα», ενώ συμμετείχε και σε άλλες γνωστές παραγωγές όπως οι «Αέρινες σιωπές» και «Καλημέρα Ζωή». Παράλληλα, είχε παρουσία και στον κινηματογράφο.
Στην προσωπική της ζωή, είχε δημιουργήσει οικογένεια και είχε αποκτήσει έναν γιο. Μετά τη γέννησή του, όμως, άρχισε να εμφανίζει σημάδια επιλόχειας κατάθλιψης, μια κατάσταση που δεν αναγνωρίστηκε εγκαίρως από το περιβάλλον της.
Όσα άφησε πίσω της
Η απώλειά της συγκλόνισε όσους τη γνώριζαν και όχι μόνο. Η κηδεία της αποτέλεσε μια ιδιαίτερα φορτισμένη στιγμή, με ανθρώπους από τον χώρο της τέχνης και το κοινό να την αποχαιρετούν.
Η ιστορία της Ελευθερία Βιδάκη παραμένει μέχρι σήμερα μια υπενθύμιση ότι η επιλόχειος κατάθλιψη δεν κάνει διακρίσεις. Μπορεί να αγγίξει κάθε γυναίκα, ανεξάρτητα από την εικόνα που δείχνει προς τα έξω ή την επιτυχία της.
Πίσω από μια φαινομενικά ευτυχισμένη ζωή μπορεί να κρύβονται βαθιές ψυχικές δυσκολίες. Και αυτή είναι ίσως η πιο σημαντική υπενθύμιση που αφήνει η ιστορία της: να κοιτάμε λίγο πιο προσεκτικά, να ακούμε λίγο πιο ουσιαστικά και να μην αγνοούμε ποτέ όσα δεν φαίνονται.
«Θυμάμαι πάντα το γλυκό της χαμόγελο»
Λίγα χρόνια αργότερα ο συνάδελφός της Κώστας Καζανάς είχε πει: «Από την Ελευθερία θυμάμαι πάντα το γλυκό της χαμόγελο. Πάντα όταν συναντιόμασταν ήταν ευδιάθετη, λέγαμε πέντε κουβέντες… Πολύ ευγενική γυναίκα… Έχω όμορφες αναμνήσεις. Δεν με ξαφνιάζει κανένας τρόπος. Όλοι κάποια στιγμή θα βρούμε μια δικαιολογία για να "φύγουμε" από αυτή τη ζωή. Έτυχε αυτό στην Ελευθερία… Άλλος πεθαίνει από γηρατειά, άλλος από ατύχημα, άλλος από δυστύχημα. Κάποια στιγμή όλοι κάπως θα πρέπει να "φύγουμε" και βρίσκουμε μια δικαιολογία».
«Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος με τρομερή ευαισθησία»
Η Ελευθερία Ρήγου, σε μια συνέντευξή της στο περιοδικό «Λοιπόν» και τον Θάνο Ξάνθο, είχε πει για την αδικοχαμένη συνάdερφό της:
«Θλίβομαι πολύ όταν μιλάω για την Ελευθερία. Η Ελευθερία ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος με τρομερή ευαισθησία, ήταν πολύ οργανωτική και εξαιρετική στη δουλειά της. Θυμάμαι πόσο όμορφα περνούσαμε και στα γυρίσματα, αλλά και έξω από τα τηλεοπτικά πλατό. Στεναχωριέμαι όταν σκέφτομαι πόσο άδικα και γρήγορα έφυγε από τη ζωή.
«Έχει φύγει η θλίψη και έχει έρθει ο θαυμασμός για το ταλέντο της»
Ο συνάδερφός της Ρένος Χαραλαμπίδης, είχε πει σε μια συνέντευξή του:
«Είχαμε την ατυχία να χάσουμε με αυτοχειρία τη φίλη μας και συνάδελφο Ελευθερία Βιδάκη. Αυτό ήταν μια δραματική στιγμή, η οποία όμως τακτοποιήθηκε μέσα μου μέσα στα χρόνια. Και κάθε φορά που βλέπω επαναλήψεις από το “Κάτι τρέχει με τους δίπλα” έχει φύγει πια η θλίψη και έχει έρθει ο θαυμασμός για το ταλέντο της Ελευθερίας. Τον πρώτο καιρό δυσκολεύτηκα να καταλάβω τι συνέβη με την Ελευθερία. Η Ελευθερία έκανε το απονενοημένο διάβημα σε μια κρίση λοχείας. Δυσκολευτήκαμε να το δεχτούμε, να το πιστέψουμε και να το αποδεχτούμε. Τότε ήταν δύσκολο να βλέπω».
