Μετά ακούστηκε το πρώτο «μαμά». Κάποιος έψαχνε κάτι που ήταν μπροστά του. Απάντησα λίγο πιο απότομα απ’ όσο χρειαζόταν και αμέσως ένιωσα τύψεις. Αυτή είναι συχνά η σειρά: με χρειάζονται, εκνευρίζομαι, νιώθω άσχημα που εκνευρίστηκα, προσπαθώ να επανορθώσω. Στο μεταξύ, η πόρτα έχει ανοίξει.
Το μυαλό μου δεν κάθεται μαζί μου
Το ίδιο βράδυ κάθισα στον καναπέ, με το κινητό στο χέρι. Είχα είκοσι λεπτά μέχρι να βγάλω το φαγητό από τον φούρνο. Σκέφτηκα την ανακοίνωση του σχολείου που δεν είχα διαβάσει, το ραντεβού που έπρεπε να κλείσω, εκείνο το «θέλω να σου πω κάτι» του παιδιού την ώρα που ετοιμαζόμασταν να φύγουμε. Κάπου ανάμεσα εμφανίστηκε ένα βίντεο με συμβουλές αυτοφροντίδας. Μια γυναίκα έβαζε κρέμα στα χέρια της δίπλα σε ένα αναμμένο κερί. «Αφιέρωσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου», έγραφε. Κοίταξα την ώρα. Έμεναν έντεκα λεπτά μέχρι να χτυπήσει ο φούρνος.
Δεν έχω τίποτα με τις κρέμες, τα κεριά ή τη γιόγκα. Θα χαιρόμουν να κάνω κάτι που μου αρέσει και να το απολαμβάνω. Όμως ακόμη κι όταν κάθομαι, παραμένω διαθέσιμη. Ακούω τι γίνεται στο διπλανό δωμάτιο. Υπολογίζω πόσο θα κρατήσει η ησυχία. Αν μπω για μπάνιο, αφήνω το νερό πιο χαμηλά για να ακούσω μήπως με φωνάξουν. Αν ανοίξω βιβλίο, κρατάω με το δάχτυλο τη γραμμή κάθε φορά που σηκώνω το κεφάλι. Έχω διαβάσει την ίδια παράγραφο τέσσερις φορές και στο τέλος έχω εγκαταλείψει. Ύστερα λέω ότι δεν διαβάζω πια, λες και ξαφνικά έπαψαν να μου αρέσουν τα βιβλία. Θέλω απλώς να τελειώσω μια σκέψη χωρίς να με διακόψει κανείς.
Η αυτοφροντίδα μπήκε κι αυτή στη λίστα
Κάποτε αποθήκευα αυτές τις συμβουλές. Έφτιαχνα μικρά σχέδια για μια καλύτερη εβδομάδα: θα ξυπνούσα νωρίτερα, θα περπατούσα, θα έπινα τον καφέ μου ήρεμα. Μόνο που ξυπνούσα ήδη κουρασμένη και το νωρίτερα σήμαινε λιγότερο ύπνο. Το περπάτημα έπρεπε να χωρέσει ανάμεσα σε υποχρεώσεις. Ο καφές κρύωνε πάνω στον πάγκο. Στο τέλος είχα άλλη μία εκκρεμότητα, να φροντίσω επιτέλους τον εαυτό μου, και άλλη μία αφορμή να θεωρώ ότι κάτι κάνω λάθος. Η ξεκούρασή μου είχε γίνει προσωπικό μου καθήκον, για το οποίο έπρεπε πάλι εγώ να βρω χρόνο, τρόπο και αντικαταστάτη.
Θέλω να φύγω χωρίς φάκελο οδηγιών
Όταν είπα στον σύντροφό μου ότι χρειάζομαι δύο ώρες μόνη, η πρώτη απάντηση ήταν «φυσικά, πήγαινε». Ανακουφίστηκα. Μετά άρχισα να εξηγώ τι μπορούσαν να φάνε, πού ήταν η καθαρή φόρμα, ποια εργασία είχε μείνει. Σταμάτησα στη μέση μιας πρότασης. Έκανα ήδη όλη την προετοιμασία για να απουσιάσω ελάχιστα από το ίδιο μου το σπίτι. Του το είπα, αυτή τη φορά πιο καθαρά: «Θέλω να αναλάβεις κι αυτά. Να αποφασίσεις εσύ τι θα φάνε. Να ψάξετε μαζί τη φόρμα». Με άκουσε. Κι εγώ χρειάστηκε να αντέξω την αμηχανία του να αφήσω μια δουλειά πραγματικά στα χέρια κάποιου άλλου.
Γιατί έχω κι εγώ μάθει να πετάγομαι πριν προλάβει να απαντήσει άλλος. Να λέω «άσε, θα το κάνω» επειδή βιάζομαι ή επειδή ξέρω ακριβώς πού βρίσκεται κάτι. Αυτή η συνήθεια έχει βολέψει τους πάντες, ώσπου έγινε αυτονόητη. Τώρα προσπαθώ να την αλλάξω μαζί με τον άνθρωπο που μοιράζεται το σπίτι και τα παιδιά μαζί μου. Χρειάζομαι να μοιραστεί η ευθύνη, μαζί με τις αποφάσεις και τα μικρά απρόοπτα. Να μπορώ να βγω χωρίς να παρακολουθώ την οθόνη, περιμένοντας μια φωτογραφία από το ψυγείο και την ερώτηση «αυτό να τους δώσω;».
Οι τύψεις κάθισαν απέναντί μου
Το Σάββατο έφυγα. Κάθισα σε ένα μικρό καφέ και παρήγγειλα πριν αποφασίσω τι θα έκανα μετά. Για αρκετή ώρα ένιωθα ότι είχα ξεχάσει κάτι. Έπιασα δύο φορές το κινητό για να ρωτήσω αν όλα ήταν καλά. Το άφησα πάλι στην τσάντα. Σκέφτηκα ότι μπορούσα να πεταχτώ στο σουπερμάρκετ, αφού ήμουν έξω. Έμεινα στην καρέκλα. Δεν ήταν αμέσως ευχάριστο. Ήμουν ανήσυχη, σχεδόν αμήχανη με τον χρόνο μου. Ύστερα άρχισα να ακούω την κουβέντα στο διπλανό τραπέζι. Ήπια τον καφέ ζεστό. Κοίταξα έξω χωρίς να προσπαθώ να θυμηθώ τι ακολουθεί.
Αυτές οι δύο ώρες χρειάζονται θέση στη ζωή μας
Γύρισα και το σπίτι είχε τη συνηθισμένη του φασαρία. Κάποιος είχε αφήσει ψίχουλα στο τραπέζι, τα παιδιά ήθελαν να μου πουν κάτι, υπήρχαν ακόμη δουλειές. Τίποτα θεαματικό δεν είχε συμβεί. Είχα όμως περάσει δύο ώρες χωρίς να απαντώ σε αιτήματα και ένιωθα πόσο μου είχαν λείψει. Θέλω να υπάρχουν ξανά την επόμενη εβδομάδα, χωρίς να περιμένουμε να βάλω τα κλάματα για να τις κανονίσουμε. Θέλω ο χρόνος μου να υπολογίζεται πριν εξαντληθώ. Αγαπώ τα παιδιά μου και χαίρομαι που έρχονται σε μένα. Μπορώ συγχρόνως να θέλω να κλείσω μια πόρτα και να την ανοίξω όταν είμαι έτοιμη.