Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη, εγώ για τις γιορτές δεν θέλω δώρο. Θέλω μόνο να μ’ αφήσεις να κοιμηθώ ως τις Απόκριες.
Ψυχολογία
Όλοι μας κάποια στιγμή φωνάζουμε στα παιδιά μας. Δεν είμαστε περήφανοι γι’αυτό, όμως μερικές φορές είναι αναπόφευκτο. Το ζητούμενο είναι όταν συμβαίνει να δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό, ώστε να διορθώσουμε το λάθος μας.
Τα πρώτα μας παιδιά είναι εκείνα που μας έχουν δώσει το σημαντικότερο μάθημα της ζωής μας: μας έμαθαν πώς να είμαστε μητέρες!
Η μεγαλύτερη δυσκολία της μητρότητας δεν είναι το να μεγαλώσεις το παιδί σου, αλλά να ξέρεις πότε είναι έτοιμο να φύγει μακριά σου.
Όχι πως δεν μας αρέσει που μεγαλώσαμε, όχι ότι είμαστε γκρινιάρηδες... Αλλά, να, θα θέλαμε να γινόμασταν και πάλι παιδιά στις γιορτές!
Η λεκτική βία είναι βία. Μπορεί να μην αφήνει σημάδια στο σώμα, αφήνει όμως πληγές στην ψυχή, που δεν κλείνουν εύκολα.
Πώς θα ήταν η ζωή μας αν παίρναμε για λίγο την θέση των παιδιών μας και τα παιδιά την δική μας; Η απάντηση στα παρακάτω σκίτσα, που σκοπό έχουν να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τα μικρά μας…
Μαζί με όλη την ευτυχία και τις νέες εκπλήξεις, ένα δεύτερο μωρό φέρνει και την ευκαιρία να διορθώσουμε όσα κάναμε λάθος με το πρώτο μας παιδί. Ποια είναι αυτά;
Από τη στιγμή που μαθαίνει ότι είναι έγκυος, κάθε γυναίκα περνά από αμέτρητα στάδια τόσο πριν όσο και μετά τον τοκετό. Το κάθε ένα από αυτά είναι μία στάση στο ταξίδι της μητρότητας που άπαξ και ξεκινήσει, δεν τελειώνει ποτέ…
Όταν όλα περνάνε από τα χέρια σου, καταλήγεις να αγχώνεσαι για ένα σωρό πράγματα ακόμα και τις πιο «χαλαρές» και γιορτινές περιόδους σαν αυτήν. Λευτεριά στις μαμάδες!
