Κάποιες φορές μπορεί να βλέπουμε τη μητέρα μας σαν «υποχρέωση» και σαν βάρος, όμως ξαφνικά συνειδητοποιούμε πόσο θα μας λείψει αν φύγει από κοντά μας...
Ψυχολογία
Οι περισσότερες μαμάδες καταλήγουμε να φωνάζουμε στα παιδιά, όταν τους μιλάμε και δεν μας ακούνε. Αυτή η μαμά, όμως, έμαθε από την κόρη της έναν άλλο τρόπο και δεν χρειάστηκε να φωνάξει ποτέ ξανά.
Αν έχετε αποκτήσει δεύτερο παιδί, θα καταλάβετε σίγουρα τι εννοεί αυτή η μαμά που αφιερώνει το παρακάτω γράμμα στο πρωτότοκό της. «Μου λείπεις», του λέει. «Μου λείπουμε εμείς οι δύο, μαζί».
Μπορεί να χάνει τη νεότητά του, να μην είναι το ίδιο όμορφο όσο μεγαλώνουμε, όμως το σώμα μας είναι αυτό με το οποίο έχουμε γεννήσει, έχουμε δουλέψει, έχουμε κουραστεί- και γι’ αυτό του χρωστάμε πολλά!
Πού και πού, οι άμυνες πέφτουν και το μυαλό καταρρέει -είναι φυσιολογικό, μαμάδες! Καμία δουλειά δεν είναι τόσο απαιτητική όσο η δική σας.
Όλα αυτά που είχαμε βαρεθεί να ακούμε από τους γονείς μας ως παιδιά, βγαίνουν πλέον από το δικό μας στόμα και… μας κάνουν να ανατριχιάζουμε! Αυτές είναι οι φράσεις που θυμίζουν τους γονείς μας (και που ίσως πρέπει να αποφεύγουμε).
Όταν όλα περνούν από τα χέρια σου, η ζωή δεν είναι καθόλου εύκολη. Για τις μαμάδες που φροντίζουν για όλα...
Όταν γίνεσαι γονιός συνειδητοποιείς ένα πράγμα: ότι δεν ξέρεις όλα όσα νόμιζες ότι ήξερες, αλλά και κάτι ακόμα πιο σημαντικό: ότι μαθαίνεις καθημερινά από τα παιδιά σου!
Από τη στιγμή που μια γυναίκα μένει έγκυος, ένα μαύρο συννεφάκι την ακολουθεί κάθε στιγμή. Λέγεται ενοχές. Τις έχουμε εμείς, τις έχετε εσείς και όλες μαζί βαδίζουμε χέρι-χέρι δίνοντας κουράγιο η μία στην άλλη, με χιούμορ και αγάπη.
«Όχι, σίγουρα, δεν είμαι η τέλεια μαμά που νόμιζα ότι θα γίνω πριν κάνω παιδιά. Για την ακρίβεια, απέχω πάρα πολύ απ' την τελειότητα.»
