Με μια απλή αλλά αιχμηρή ανάρτηση, υπενθυμίζει ότι πολλές από τις συμπεριφορές που μας ενοχλούν στους ενήλικες άντρες, είναι εκείνες που εμείς οι ίδιοι ανεχόμαστε ή δικαιολογούμε όταν τις βλέπουμε στα αγόρια μας:
«Θέλουμε ο σύντροφός μας να μας βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, αλλά ποτέ ο γιος μας.
Περιμένουμε από τον σύντροφό μας να μας μαγειρέψει, να βάλει πλυντήριο, να μαζέψει τα ρούχα του, αλλά όχι από τον γιο μας.
Μας νευριάζει αν ο σύντροφός μας φωνάζει, αλλά από τον γιο μας το ανεχόμαστε.
Μας κουράζει αν ο σύντροφός μας δεν ξέρει να επικοινωνεί, αλλά στο γιο μας αυτό το ονομάζουμε "κλειστός χαρακτήρας".
Μας πληγώνει αν ο σύντροφός μας αδιαφορεί, αλλά στο γιο μας αυτό το λέμε "περνάει φάση"!
Μας θυμώνει αν ο σύντροφός μας δεν σέβεται τα όρια μας, αλλά στον γιο μας αυτό το περιγράφουμε ως "αντρικό πείσμα".
Και κάπως έτσι, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, μεγαλώνουμε γιους που δεν θα θέλαμε να έχουμε για άντρες...
Γι’ αυτό από νωρίς πρέπει να τους μαθαίνουμε ότι το σπίτι δεν είναι γυναικεία υπόθεση, είναι κοινή ευθύνη.
Ότι η φροντίδα δεν είναι χάρη, είναι ανάγκη που την έχουμε όλοι.
Ότι τα όρια δεν τα τσαλαπατάμε, αλλά τα σεβόμαστε με κατανόηση.
Ότι η έκφραση και η ευαισθησία δεν είναι ντροπή και δεν τους κάνει λιγότερο άντρες. Αντίθετα, τους κάνει σπουδαίους άντρες!
Γιατί οι γιοι μας θα γίνουν κάποτε σύντροφοι και πατέρες.
Και ο κόσμος αλλάζει από το σπίτι.
Είναι συνήθειες που κληρονομήσαμε χωρίς να το καταλάβουμε και είναι καιρός να τις αλλάξουμε...».
