Σύμφωνα με την κοινωνιολόγο Leah Ruppanner, το νοητικό φορτίο δεν είναι ένα κάτι απλό. Αντίθετα, αποτελείται από διαφορετικές μορφές εργασίας που συχνά αναλαμβάνουν οι γυναίκες, ακόμη κι όταν εργάζονται εξίσου ή περισσότερο από τους συντρόφους τους.
Η οργάνωση της ζωής όλων
Ποιος πρέπει να πάει στον οδοντίατρο; Πότε λήγει η ασφάλεια του αυτοκινήτου; Πότε είναι η σχολική γιορτή; Η συνεχής παρακολούθηση προγραμμάτων, υποχρεώσεων και εκκρεμοτήτων αποτελεί μια αόρατη μορφή εργασίας που απαιτεί διαρκή εγρήγορση. Δεν είναι απλώς η εκτέλεση των καθηκόντων, αλλά η ευθύνη να θυμάσαι ότι υπάρχουν.
Η συναισθηματική φροντίδα των άλλων
Πώς νιώθει το παιδί; Γιατί ο σύντροφος είναι σιωπηλός; Μήπως η φίλη μου χρειάζεται στήριξη; Πολλές γυναίκες παρακολουθούν συνεχώς τα συναισθήματα των ανθρώπων γύρω τους, προσπαθώντας να προλάβουν συγκρούσεις ή να προσφέρουν βοήθεια πριν ακόμη τους ζητηθεί. Αυτή η συνεχής συναισθηματική επαγρύπνηση μπορεί να είναι εξαντλητική.
Η συντήρηση των σχέσεων
Υπάρχει πάντα κάποιος που πρέπει να πάρει τηλέφωνο, να στείλει μήνυμα, να θυμηθεί μια επέτειο ή να οργανώσει μια οικογενειακή συνάντηση. Συχνά οι γυναίκες αναλαμβάνουν τον ρόλο του «κοινωνικού συνδετικού κρίκου», διατηρώντας επαφές με συγγενείς, φίλους και γνωστούς. Είναι μια εργασία που σπάνια αναγνωρίζεται, αλλά απαιτεί χρόνο και ψυχική ενέργεια.
Η δημιουργία των «μαγικών στιγμών»
Τα γενέθλια που φαίνονται τέλεια, οι γιορτές, οι οικογενειακές παραδόσεις, οι εκπλήξεις και οι μικρές στιγμές χαράς δεν εμφανίζονται από το πουθενά. Κάποιος χρειάζεται να τις σκεφτεί, να τις οργανώσει και να τις υλοποιήσει. Πολύ συχνά αυτός ο κάποιος είναι η μητέρα της οικογένειας.
Η οικοδόμηση των ονείρων της οικογένειας
Ποιο άθλημα θα βοηθήσει το παιδί να εξελιχθεί; Ποια δραστηριότητα θα του ταιριάζει; Πώς θα στηριχθεί η καριέρα του συντρόφου; Πρόκειται για τη διαρκή προσπάθεια να δημιουργηθούν καλύτερες προοπτικές για όλους τους άλλους. Είναι μια μορφή φροντίδας που κοιτάζει συνεχώς προς το μέλλον.
Η φροντίδα του εαυτού ως «υποχρέωση»
Παράλληλα με όλα τα υπόλοιπα, πολλές γυναίκες νιώθουν ότι πρέπει να διατηρούν μια συγκεκριμένη εικόνα. Να είναι υγιείς, περιποιημένες, παραγωγικές και διαθέσιμες. Η προσωπική φροντίδα, που θεωρητικά θα έπρεπε να λειτουργεί αναζωογονητικά, μετατρέπεται συχνά σε άλλη μία υποχρέωση στη λίστα.
Η διαχείριση των κρίσεων
Όταν κάτι πάει στραβά, ποιος καλείται να βρει λύση; Από μια ξαφνική ασθένεια μέχρι ένα πρόβλημα στο σχολείο ή μια οικογενειακή αναστάτωση, πολλές γυναίκες γίνονται αυτομάτως οι «διαχειρίστριες κρίσεων» του σπιτιού. Αυτό σημαίνει συνεχή ετοιμότητα και άγχος.
Η αυτοκριτική και οι ενοχές
Ίσως ο πιο εξαντλητικός τύπος νοητικού φορτίου είναι αυτός που δεν φαίνεται σε κανέναν. Η συνεχής αξιολόγηση του εαυτού: «Είμαι αρκετά καλή μητέρα;», «Μήπως δεν αφιερώνω αρκετό χρόνο στα παιδιά;», «Έκανα λάθος;». Έρευνες δείχνουν ότι οι γυναίκες συχνά κουβαλούν ένα δυσανάλογο βάρος ενοχών και ευθύνης για την ευημερία των άλλων, γεγονός που ενισχύει την ψυχική εξάντληση και το αίσθημα ότι δεν κάνουν ποτέ αρκετά.
Γιατί είναι σημαντικό να το αναγνωρίσουμε
Το πρόβλημα με το νοητικό φορτίο είναι ότι παραμένει αόρατο. Οι περισσότεροι βλέπουν μόνο τις δουλειές που ολοκληρώνονται, όχι τη σκέψη, τον προγραμματισμό και τη συναισθηματική ενέργεια που απαιτήθηκαν για να γίνουν. Οι ειδικοί τονίζουν ότι η αναγνώριση αυτής της αόρατης εργασίας είναι το πρώτο βήμα για να μοιραστεί πιο δίκαια μέσα στην οικογένεια και στις σχέσεις.
Ίσως, τελικά, η εξάντληση που νιώθουν τόσες γυναίκες να μην οφείλεται στο ότι κάνουν «λίγα ή πολλά», αλλά στο ότι κουβαλούν διαρκώς στο μυαλό τους έναν ολόκληρο κόσμο υποχρεώσεων που κανείς άλλος δεν βλέπει.
Μετάφραση από BBC