Ας σταματήσουμε να ρωτάμε «δουλεύεις ή είσαι σπίτι;» λες και η ανατροφή παιδιών και η διαχείριση ενός σπιτιού δεν είναι κοπιαστική εργασία
Μαμά
«Κοιτάζω το μωρό μου και αναρωτιέμαι: θα προλάβω να το δω να μεγαλώνει, να το συνοδεύσω στην πρώτη του μέρα στο σχολείο, να σταθώ δίπλα του στα πρώτα του βήματα ως ενήλικας;»
Εκτός από το ξύλο που έριξε η ίδια, έλεγε και στα παιδιά της να τον χτυπήσουν!
Πόσο σκληρό να ακούς κάτι τέτοιο ενώ προσπαθείς να κάνεις παιδί... Σαν να σου στρίβουν το μαχαίρι στην καρδιά!
«Αν η κόρη μου με ακούει θέλω να της πω πόσο πολύ την αγαπάμε, πόσο περήφανη ήμουν για εκείνη…»
Μακάρι να της έρθουν όλα όπως επιθυμεί και να καταφέρει να γίνει σύντομα μανούλα!
Δεν το χωράει ο ανθρώπινος νους...
Τραγουδάει η μαμά, τραγουδάει και το μωράκι της μαζί... Είναι υπέροχοι!
Είσαι κι εσύ άνθρωπος και αξίζεις στιγμές που σου ανήκουν, που σου χαρίζουν χαρά και ισορροπία!
...γιατί είναι αγάπη αληθινή, απόλυτη, αιώνια!
