Από το «μαμά αγκαλιά» μέχρι το «μαμά άσε με», είναι μία δεκαετία δρόμος!
Ψυχολογία
Δύο πράγματα δεν ξεχνιούνται ποτέ: η ημέρα που έγινες μαμά και η πρώτη φορά που το παιδί σου σε…κοψοχόλιασε μέχρι θανάτου!
Πιστεύω ότι ο σύζυγός μου είναι ευθυνόφοβος. Πώς να το διαχειριστώ;
Όταν οι μαμάδες φωνάζουμε από κούραση ή απόγνωση, τα παιδιά νιώθουν μικρά και φοβισμένα…
«Με τον σύζυγό μου δεν θεωρούμε απαραίτητο να κοιμούνται τα παιδιά στο δωμάτιό μας, απλά δεν μας πειράζει!»
Ποιο παιδί πάει εύκολα για ύπνο; Σχεδόν, κανένα! Όταν όμως αναγκάζεσαι να φωνάζεις για να συνεργαστεί, νιώθεις ότι ως μαμά είσαι «λίγη».
Δεν είναι κακό, ούτε ντροπή να καταρρέεις κάτω από ένα μεγάλο συναισθηματικό βάρος. Το αντίθετο: είναι υγιές και σου δίνει την ευκαιρία να ξαποστάσεις και να σκεφτείς.
Ο γιος μου είναι 9 χρονών και ζηλεύει τον γάτο μας. Τον κοροϊδεύει και παραπονιέται όταν του κάνω χάδια. Πώς να διαχειριστώ την όλη κατάσταση;
«Πόσο έχεις αλλάξει! Είμαι σίγουρη ότι θα μου λείψεις καθώς μεγαλώνεις, αλλά σε καμαρώνω τόσο πολύ που μόνο περήφανη μπορεί να είμαι.»
Όσο πιο φωτεινό είναι το χαμόγελο ενός παιδιού, τόσο πιο ευτυχισμένο είναι. Και αυτό σημαίνει ότι κάτι κάνουμε πολύ σωστά!













