Κάπως έτσι περνάει άλλη μία μέρα. Μια μέρα γεμάτη μικρές και μεγάλες υποχρεώσεις, που μπορεί στους άλλους να φαίνονται αυτονόητες, αλλά απαιτούν χρόνο, ενέργεια και διαρκή εγρήγορση.
Η δουλειά που δεν τελειώνει ποτέ
Η δουλειά της μαμάς δεν τελειώνει όταν κλείνει η πόρτα του σχολείου, ούτε όταν τα παιδιά μπουν για ύπνο. Γιατί τότε ξεκινάει ένα άλλο, πιο αθόρυβο κομμάτι: τα πιάτα που πρέπει να μπουν στη θέση τους, τα ρούχα για αύριο, η τσάντα του σχολείου, το πρόγραμμα της επόμενης μέρας και όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που κανείς δεν σκέφτεται μέχρι να μην έχουν γίνει.
Και όσο όλοι κοιμούνται, εκείνη μπορεί να βρίσκεται ακόμη στην κουζίνα, να μαζεύει το σπίτι ή απλώς να προσπαθεί να βάλει σε τάξη το κεφάλι της. Γιατί ακόμη κι όταν κάθεται για λίγο στον καναπέ, το μυαλό της συνεχίζει να δουλεύει. Αύριο πρέπει να πάει το παιδί στην προπόνηση. Να θυμηθεί να πάρει ψωμί. Να κλείσει εκείνο το ραντεβού. Να πλύνει τη στολή.
Δεν είναι μόνο όσα κάνει, είναι κι όσα θυμάται
Γιατί η «δουλειά» μιας μαμάς δεν είναι μόνο όσα κάνει με τα χέρια της. Είναι και όλα όσα πρέπει να θυμάται. Ποιος έχει αύριο δραστηριότητα, ποιος χρειάζεται καινούργια παπούτσια, τι πρέπει να πάρει από το σούπερ μάρκετ, πότε είναι το ραντεβού στον παιδίατρο.
Είναι αυτή η αόρατη λίστα που τρέχει στο μυαλό της ακόμα κι όταν κάθεται στον καναπέ. Και κάπου εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη παγίδα: η μαμά συχνά νιώθει ότι πρέπει να τα προλαβαίνει όλα και να τα κάνει όλα μόνη της. Μόνο που δεν είναι μηχανή και δεν γίνεται να τα χωράει όλα σε μία μέρα. Αν σου είναι γνώριμο αυτό το συναίσθημα, αξίζει να θυμηθείς και κάτι ακόμη: είσαι μαμά, όχι μηχανή, και δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα μόνη σου.
Το «off» που δεν έρχεται ποτέ
Και ίσως αυτό να είναι που κουράζει περισσότερο απ' όλα: το ότι σπάνια υπάρχει πραγματικό «off». Ακόμα κι όταν δεν κάνει κάτι, σκέφτεται τι πρέπει να γίνει μετά.
Τα παιδιά κοιμήθηκαν; Ωραία. Τώρα πρέπει να ετοιμαστούν τα πράγματα για το πρωί. Μπήκε το πλυντήριο; Πρέπει να απλωθούν τα ρούχα. Τελείωσε το φαγητό; Αύριο τι θα μαγειρέψουμε; Και κάπως έτσι, η μέρα μπορεί να έχει τελειώσει για όλους τους άλλους, αλλά όχι απαραίτητα για εκείνη.
«Δεν προλαβαίνω» δεν σημαίνει ότι δεν τα καταφέρνω
Γι' αυτό και το «δεν προλαβαίνω» δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν οργανώνεται σωστά. Μερικές φορές σημαίνει απλώς ότι προσπαθεί να χωρέσει μέσα σε μία μέρα περισσότερα απ' όσα χωράνε.
Κάπου ανάμεσα στα γεύματα των παιδιών, τα μπάνια, τα διαβάσματα και τις δουλειές του σπιτιού, μένει τελευταία η ίδια. Και το χειρότερο είναι πως πολλές φορές θεωρεί ότι αυτό είναι φυσιολογικό. Δεν είναι απαραίτητο να τελειώσουν όλα για να δικαιούται μια μαμά να ξεκουραστεί. Δεν χρειάζεται να είναι όλα τακτοποιημένα, το φαγητό μαγειρεμένο και τα ρούχα διπλωμένα για να καθίσει για δέκα λεπτά.
Η μαμά χρειάζεται φροντίδα κι εκείνη
Ίσως, λοιπόν, το «δεν προλαβαίνω ούτε να φάω» να μην είναι μια υπερβολή που λέει πάνω στην κούρασή της. Να είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι η μαμά χρειάζεται φροντίδα, χρόνο και χώρο για τον εαυτό της, όχι μόνο να θυσιάζεται για να πηγαίνουν όλα ρολόι .
Μπορεί να χρειάζεται να αφήσει κάτι για αύριο. Να ζητήσει βοήθεια. Να πει «δεν προλαβαίνω». Να φάει το φαγητό της ζεστό και όχι όρθια πάνω από τον νεροχύτη.
Γιατί δεν χρειάζεται να είναι η γυναίκα που τα προλαβαίνει όλα. Χρειάζεται απλώς να είναι ένας άνθρωπος που κάποιες μέρες κουράζεται, κάποιες μέρες δεν προλαβαίνει και κάποιες άλλες αφήνει τα πιάτα για αύριο. Και, μεταξύ μας, τα πιάτα μπορούν να περιμένουν.
