Γράφει η Θεοκλήτη Μεσουρίδου, Γενική Γραμματέας της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Τριτέκνων
Είναι δυναμική, αποφασιστική, πολυπράγμων και δυνατά αισιόδοξη. Μα πρώτα απ’ όλα είναι μαμά. Τους τίτλους της, ως προέδρου του Συλλόγου Τριτέκνων Περιφέρειας Αττικής, γενικής γραμματέως της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Τριτέκνων και της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Τριτέκνων Ελλάδος, τους επισκιάζει αυτός ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής, που πάντα αναδίδει μυρωδιές αγάπης, αναμνήσεις με αγκαλιές και παιχνίδια, φροντίδα και μια μεγάλη ευθύνη που δεν βιώνεται ως βάρος αλλά ως τεράστια και ανεπανάληπτη χαρά. Και η αφήγηση ξεκινά:
Οι εικόνες που είχα στην παιδική μου ηλικία ήταν η πατρική μου οικογένεια με τρία παιδιά, αλλά και οι συγγενικές οικογένειες με περισσότερα παιδιά. Ήταν δεδομένο ότι όταν θα δημιουργούσα οικογένεια, θα γεννούσα και πολλά παιδιά.
Παράλληλα με τις σπουδές μου, εργαζόμουν, παντρεύτηκα και έμεινα έγκυος στο πρώτο μου παιδί. Είχαμε ως οικογένεια επιλέξει να εργαζόμαστε εγώ και ο σύζυγος σε διαφορετικά ωράρια, προκειμένου πάντα ο ένας να είναι διαθέσιμος για να πάει το παιδί στον παιδικό σταθμό -τότε υπήρχαν μόνο ιδιωτικοί σταθμοί.
Μερικές φορές αναγκαζόμουν να παίρνω μαζί μου το παιδί μου το απόγευμα στη Σχολή που φοιτούσα. Θυμάμαι ότι έμπαινα στο αμφιθέατρο και ακριβώς δίπλα μου τοποθετούσα μέσα στο καλάθι το μωρό, που συνήθως κοιμόταν. Μια μέρα, ξύπνησε και άρχισε να κλαίει. Μερικές φορές υπήρχαν έκτακτες περιπτώσεις όπως αυτή που προανέφερα, που χρειαζόταν να πάρω το παιδί μαζί μου. Όμως με θέληση και θετική σκέψη συνέχισα και ολοκλήρωσα τις σπουδές μου, είχα επαγγελματική εξέλιξη και μεγάλωσα και τα τρία μου παιδιά.
Όλοι έχουν λίγο άγχος όταν εργάζονται και παράλληλα σπουδάζουν, να προλάβουν μέσα στον ορισμένο χρόνο να ολοκληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Δεν θεωρώ ότι υπήρχε έντονο άγχος.
Το κάθε μέλος της οικογένειας, είτε εγώ, είτε ο σύζυγος, είτε το πρώτο μου παιδί, όταν ήταν στο σπίτι, θα βοηθούσε στις ευθύνες και τις υποχρεώσεις. Αργότερα βοηθούσε και το δεύτερο παιδί και όταν μεγάλωσε, συμμετείχε και το τρίτο.
Αν ισχύει το ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν με αδέλφια αποκτούν διαφορετικά εφόδια; Βεβαίως ναι. Μεγαλώνουν μαθαίνοντας να είναι υπεύθυνα, να συμμετέχουν στο σπίτι με το να φροντίζουν τα μικρότερα παιδιά, να μοιράζονται τα πάντα, παιχνίδια, φαγητό, ρούχα, να γνωρίζουν ότι υπάρχει μέτρο και όχι υπερκατανάλωση. Ο καθένας σέβεται τον χώρο και τον χρόνο του άλλου.
Ποια είναι η καθημερινότητά μου; Οταν τα παιδιά ήταν μικρά, κάθε Κυριακή πηγαίναμε όλοι μαζί στο Λούνα Παρκ. Οι ώρες παιχνιδιού με συγκεντρωμένη όλη την οικογένεια με τα μέλη της, θυμίζουν την αξία της οικογένειας. Στα σημερινά χρόνια όταν συγκεντρώνονται όλα τα μέλη της οικογένειας.
Τώρα, ως πρόεδρος του Συλλόγου Τριτέκνων Αθήνας αλλά και ως μητέρα δράττομαι της ευκαιρίας να πω ότι οι νέες κοπέλες δεν χρειάζεται να φοβούνται τον τοκετό, η γέννα είναι κάτι φυσιολογικό, δεν χρειάζεται να το φοβούνται -το επισημαίνω επειδή τυχαίνει να ακούω αντίστοιχες συζητήσεις. Με τα παιδιά γεμίζει το σπίτι, ένα σπίτι γεμάτο παιδικές φωνές είναι κάτι που δεν μπορεί κανένας να αντικαταστήσει. Ενώ ένα σπίτι χωρίς παιδιά, αρκετές φορές δημιουργεί μελαγχολία. Περισσότερο το βάρος είναι στις κοπέλες που θα γεννήσουν τα παιδιά.
Τα τρία πράγματα που θα άλλαζα στην πολιτική για την οικογένεια στην Ελλάδα, έτσι ώστε όλο και περισσότερα νέα ζευγάρια να νιώσουν ότι μπορούν να αποκτήσουν όσα παιδιά επιθυμούν, είναι τα εξής:
- Περισσότερο ευέλικτα ωράρια για τις μητέρες τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα.
- Περισσότερους Βρεφονηπιακούς Σταθμούς με ωράρια που να βοηθούν πραγματικά τις μητέρες, με διεύρυνση του ωραρίου λειτουργίας των Σταθμών.
- Διπλασιασμό του επιδόματος παιδιού.
Αν μια γυναίκα μού έλεγε ότι ονειρεύεται μια μεγάλη οικογένεια αλλά φοβάται τις θυσίες, την ανασφάλεια και τις δυσκολίες της εποχής, θα της απαντούσα να τολμήσει να δημιουργήσει την οικογένεια που επιθυμεί και ότι θα πάνε όλα καλά.
Σήμερα, σε αντίθεση με την εποχή που γέννησα εγώ τα δικά μου παιδιά, οι Παιδικοί Σταθμοί ανήκουν στους Δήμους, υπάρχουν τα Voucher για τους Παιδικούς Σταθμούς, υπάρχει το επίδομα παιδιού, υπάρχει η προστασία της εργαζόμενης μητέρας, υπάρχει το επίδομα στέγασης, υπάρχουν οι άδειες για την παρακολούθηση της σχολικής επίδοσης και οι άδειες για ασθένεια τέκνου, γενικά έχουν βελτιωθεί τα μέτρα που στηρίζουν την οικογένεια. Οι νέες γυναίκες δεν χρειάζεται να φοβούνται τις δυσκολίες, πάντα θα βρίσκονται τρόποι για να αντιμετωπιστούν. Εγώ, πάντως, σίγουρα θα ξαναγεννούσα τρία παιδιά. Αυτό δεν θα το άλλαζα με τίποτε.
