Μια ερώτηση που δεν απαντιέται εύκολα με «ναι» ή «όχι»
Μαμά πλήρους απασχόλησης
Δεν ζητάμε πολλά - ζητάμε χώρο. Ανάσα. Να μπορούμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας χωρίς να απολογούμαστε.
Πού σταματά το ένα και πού αρχίζει το άλλο; Και πιο το πιο σημαντικό: μπορεί μια μαμά πραγματικά να προλάβει και τα δύο;
Είναι μια απόφαση ζωής. Μια απόφαση καρδιάς.
«Επέλεξα να είμαι εκεί στα πρώτα βήματα των παιδιών μου. Στις πρώτες τους λεξούλες. Στους πυρετούς τα ξημερώματα, στις πρώτες μέρες του σχολείου»
Η απάντηση είναι πάντα η ίδια, και την λέω με όλη μου την ψυχή:
«Είμαι μαμά. Μαμά πλήρους απασχόλησης. Και είμαι περήφανη γι’ αυτό!»
Μια μαμά δεν χρειάζεται λουλούδια. Χρειάζεται να έχει δίπλα της εμάς!
Ίσως η πιο απαιτητική «δουλειά», που όμως έχει το μεγαλύτερο νόημα...
Όταν πρέπει να δουλέψεις, αλλά δεν σε παίρνουν επειδή είσαι γυναίκα και μητέρα...
Τελικά το να φροντίζει μια γυναίκα το σπίτι της μπορεί να θεωρηθεί «επάγγελμα» ή θα έπρεπε να είναι μια αυτονόητη συνήθεια όλης της οικογένειας;
